U Kuprasów

Co to takiego?

2012-01-30T00:13:00.000+01:00

Czekając na kody przerzuciłem sobie jeszcze tutaj z EarthCam'u to zdjęcie:

Natomiast z The Gateway to Astronaut Photography of Earth dorzuciłem jeszcze to:

Tymczasem pora przypomnieć sobie o WWT.

Czekając na kody

2012-01-29T13:05:00.002+01:00

Tak prezentuje się aktualny schemat stacji ISS znajdujący się w anglojęzycznej Wikipedii:

Zdecydowałem się go umieścić tutaj ze względu na to, że jest on bardziej czytelny dla mnie niż jego polski odpowiednik. Tymczasem pora zajrzeć do dzisiejszej dzisiejszej poczty:
Dear Educators,
Thank you for signing up for the Winter 2012 EarthKAM Mission. We know many of you are excited to receive your codewords to begin making image requests.
Skoro list zaczyna się w ten sposób, to pewnie są jakieś problemy.
Unfortunately, we cannot generate codewords at this time because of a scheduled engine reboost on the ISS.
Ano mamy odpowiedź. Planowana zmiana parametrów orbity ISS. Próbuję znaleźć na szybko jakieś informacje na ten temat. Niestety, ani w materiałach prasowych ani na spaceflight.com nie ma nic. Nie znajduję również niczego na Kosmonaucie - trochę szkoda.
Codewords will still be generated in time for the mission, though we will not accept any image requests before Tuesday.
Please remember to review the user guide (https://earthkam.ucsd.edu/files/pdf/ek_smoc_guide.pdf) in preparation for the mission.
Thank you,
EK-Help
No tak. Wtorek - czyli 31bieżącego miesiąca to data rozpoczęcia misji. Już widzę, jak ludzie rzucą się na serwis. Pozostaje sensownie wypełnić oczekiwanie - zachęcam zatem w międzyczasie do przejrzenia materiałów edukacyjnych EarthCamu. Można je podzielić na trzy grupy: pierwsza zawiera głównie pdf-y poświęcone między innymi podstawom mechaniki orbitalnej oraz interpretacji zdjęć. W drugiej znajdziemy przykładowe projekty uczniów. Ja natomiast chciałbym polecić trzecią - Images:

Zawiera ona szereg zdjęć pogrupowanych na widoczne powyżej kategorie oraz prezentacje zrealizowane w ramach jednych z pierwszych misji EarthCam'u. Z jednej z nich, zawierającej zdjęcia zrealizowane w trakcie STS-99 pochodzi zdjęcie widoczne poniżej:

Przedstawia ono jezioro Kuku-nor - warto zwrócić uwagę na sposób, w jaki zostało ono opisane oraz fakt że choć w Wikipedii opisane jest że pokrywa się ono lodem przez pięć miesięcy w roku to podobnego zdjęcia raczej łatwo nie znajdziemy. Na zakończenie mam jeszcze prezentację:

Orbiter w geografii

View more presentations from JacekKupras

Powstała ona dwa lata temu, kiedy nie znałem jeszcze EarthCamu - inspiracją wówczas był serwis Virtual Astronaut (VA). Bawiłem się wtedy istniejącym w Orbiterze systemem markerów. Dla przypomnienia - umożliwia on naniesienie predefiniowanych znaczków na sferę niebieską lub powierzchnię Ziemi (oraz innych ciał niebieskich). System ten można bardzo łatwo modyfikować - przykładową procedurę opisałem na przykładzie Phoenixa.
Kończąc tego posta chodzi mi cały czas po głowie pewien pomysł. Zupełnie niedawno przesyłałem znajomym informacje na temat "domorosłych" symulatorów i symulacji lotów kosmicznych. Oprócz tych, które znałem od dawna, znalazły się w nich również materiały poświęcone Eclipse 2009, z której pochodzi tych parę zdjęć:

Projekt ten był realizowany w jednej z kanadyjskich szkół podstawowych, zaś jego celem (oprócz przede wszystkim świetnej zabawy) było między innymi kształcenie umiejętności pracy zespołowej u biorących w nim udział dzieciaków. Warto zwrócić uwagę na jego złożoność: w samej, trwającej 12 godzin misji brało udział 27 osób. A gdyby do stworzenia prostszej symulacji tego typu wykorzystać informacje z EarthCamu?

Co widzą panowie z ISS

2012-01-27T18:39:00.002+01:00

Ze strony EarthCam'u przyszła właśnie informacja, że kody umożliwiające wykonanie zdjęć będą dostępne jutro. To dobrze, trochę się tym zaczynałem niepokoić. Tymczasem zastanawiam się, jak z wyprzedzeniem można sprawdzić, co widać z pokładu ISS. Jeżeli chodzi o widok aktualny, to raczej nie ma z tym problemu.

Można tu użyć chociażby widocznego powyżej serwisu IssAstroviewer, można posłużyć się również widocznym poniżej apletem z serwisu Human SpaceFlight.

Mnie jednak zastanawia, w jaki sposób można wygenerować widok Ziemi z pokładu stacji z wyprzedzeniem. Jeżeli ktoś zna odpowiedź, będę wdzięczny za komentarz. Tymczasem spróbuję to zrobić posługując się Orbiterem. Wstępne dane można uzyskać posługując się serwisem Solar System Dynamics:

Odpowiednią procedurę testowałem już w przypadku sondy Cassini. Czy sprawdzi się również w przypadku ISS? Cóż, zobaczymy.

Niebo nad Abisko

2012-01-26T00:26:00.003+01:00

Tak wygląda zorza polarna uchwycona w kadrze pochodzącym z webkamery zainstalowanej na stacji obserwacyjnej w Abisko. Wyszperana tuż przed snem.

Wyjazd do Gdyni, 13-14 stycznia 2012 - Podsumowanie

2012-01-22T16:13:00.003+01:00

Na kanale Polskiej Akademii Dzieci ukazał się właśnie pierwszy z filmów podsumowujących gdyńską konferencję:

Dojdą jeszcze następne - tymczasem pora podsumować ten wyjazd. Najpierw notatki z bloga, by były w jednym miejscu pod ręką - idąc od końca:
Ten wpis jest dla was - adresowany specjalnie do dzieci biorących udział w naszym warsztacie;

Głos "władzy zwierzchniej";) - pierwsza relacja wideo która ukazała się w sieci, zawierająca wypowiedź między innymi pani Beaty Wolak, Dyrektor Wydziału Wspomagania i Rozwoju Edukacji Kuratorium Oświaty w Gdańsku;

Konferencja "Przyszłość edukacji w kontekście inicjatyw pozaszkolnych"; Gdynia 14 stycznia 2012 - zawierający linki typu "who is who";

Orłowo oraz Starszy pan i morze - czyli wyjazd zupełnie prywatnie;

Ostatni wykład - poświęcony Randy'emu Pauschowi. Myślę, że wrócę do tej książki jeszcze nieraz.

Na zakończenie chciałbym jeszcze raz zaprosić na stronę Pasji Dziecięcych. Projekt ten jest kierowany przez Elę Kowalczyk, nauczycielkę Szkoły Podstawowej nr. 35 w Gdańsku. Ela była jedną z prelegentek konferencji, bardzo blisko współpracującą z Polską Akademią Dzieci. Koordynowany przez nią projekt zrobił na mnie największe wrażenie ze względu na prostotę jego replikacji - cóż stoi bowiem na przeszkodzie, aby w dowolnej szkole umożliwić dzieciakom publiczne wystąpienia w których będą opowiadać o swoich zainteresowaniach? Zachęcam, aby zapoznać się szczegółowo z jego opisem, poniżej natomiast zamieszczam film przedstawiający nieco szerszy kontekst "Pasji", jakim było przystąpienie do projektu Zespołu Kształcenia i Wychowania w Rywałdzie:

Tyle na razie. Przed nami Szczecin i Muzeum Górnośląskie, a tymczasem pora wracać do EarthCamu.

Ten wpis jest dla Was

2012-01-21T17:28:00.028+01:00

Kochani spotkaliśmy się na warsztatach "Astronomia edukacyjna" w murach Szkoły Wyższej Prawa i Dyplomacji w Gdyni. Te warsztaty były specjalnie poprowadzone dla Was. Zanim przyjechaliśmy do Gdyni układaliśmy z mężem scenariusz naszego spotkania, co Wam pokazać jakie zabawy wybrać, który z filmików pokazać. Jakiej aplikacji komputerowej użyć, aby w sposób ciekawy i przystępny pokazać piękno czegoś tak odległego jak Kosmos. Niestety mieliśmy ograniczony czas spotkania. Była to jedyna przeszkoda jakiej nie udało nam się pokonać. Chcieliśmy jeszcze tyle Wam pokazać. Dla nas był to wspaniały czas, który mieliśmy z Wami. Byliście/byłyście bardzo zaangażowane, uważne i radosne podczas wykonywania zadań. Wiem także, że jeszcze wcześniej wykonaliście prace plastyczne o Kosmosie. Teraz każdy, kto przeczyta ten post zobaczy Wasze dzieła, zamieszczone jako pokaz slajdów.

Czy pamiętacie od czego zaczęliśmy nasze spotkanie? Był to krótki film Franka Gregorio "Wprowadzenie do astronomii", który raz jeszcze możecie zobaczyć ze swoimi kolegami i koleżankami:

Później czekało Was pierwsze wyzwanie - cumowanie wahadłowcem do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej ISS. Część z Was cumowała wahadłowiec do planszy. Było nie lada sztuką je wykonać mając zasłonięte oczy a waszymi ruchami "sterowali" koledzy stojący obok. W tym samym czasie na symulatorze Orbiter kilkoro z Was cumowało Deltę Glider. Precyzja i spokój był konieczny aby to zadanie wykonać. Poradziliście sobie z tym bez problemu. Kolejną zabawą było wykonanie modelu Układu Słonecznego.Wykorzystaliśmy do tego celu długie paski taśmy papierowej, pisaki oraz małe ikony planet, które później zostały naklejone na zaznaczone uprzednio miejsca na pasku. Na komputerze w programie Celestia mogliście zobaczyć planety, które dopiero co nanieśliście na papierowy model Układu Słonecznego. Nie mogło także zabraknąć zajęć plastycznych, podczas których malowaliście mgławice. Pora na zabawę w lądowanie Phoenixa na planszowym Marsie. Balony i pompki poszły w ruch a model papierowy lądował w różnych miejscach. Ale udało się, kilka prób (trzeba było sprawdzić jak duży ma być balon) i lądownik był na planszy. Jeszcze tylko rozłożenie i złożenie galileoskopu - małego edukacyjnego teleskopu - wykonanego na zwór Galileo Galilei, przy pomocy którego, właśnie ten naukowiec dokonał swych odkryć. Jest on naprawdę łatwy do złożenia a przy jego użyciu można dostrzec 4 księżyce Jowisza oraz pierscienie Saturna, choć nie tak wyraźnie jak w przypadku Jowisza jego księżyce.Na pożegnanie otrzymaliście dyplomy, świadectwo waszego uczestnictwa na warsztatach na wyższej uczelni. Dziękujemy Wam za wspólnie spędzony czas, miło było nam Was poznać i prowadzić z Wami zajęcia. Życzymy Wam abyście szli za swoimi marzeniami i je realizowali. Czas pokarze, że może jeszcze się spotkamy w Kartuzach. Więc może do zobaczenia:)

Głos "władzy zwierzchniej" ;)

2012-01-21T14:58:00.000+01:00

Dzisiaj, poszukując materiałów wideo poświęconej gdyńskiej konferencji trafiłem na poniższy film. Warto zwrócić szczególnie w nim uwagę na to, co mówi pani Dyrektor Kuratorium Oświaty w Gdyni - Beata Wolak. Można jej wysłuchać od mniej więcej 3:55 minuty filmu:

Rozporządzenie, o którym wspomina p. Dyrektor najszybciej udało mi się znaleźć na stronach Kuratorium w Kielcach. Zwróciła ona uwagę na stereotyp, funkcjonujący wśród wielu dyrekcji i nauczycieli szkół, że dla kuratoriów istotne są wyłącznie wyniki testów. Jeżeli dobrze zrozumiałem, to z wypowiedzi wynika że dla kuratoriów istotne są nie tyle wyniki testów, lecz wnioski jakie z tych wyników wyciągają dyrekcje i grona pedagogiczne poszczególnych szkół. Cóż, prosty człowiek jestem i będę się musiał jeszcze nad tym nieco zastanowić. Pewne wskazówki można znaleźć na stronach MEN;)

Konferencja "Przyszłość edukacji w kontekście inicjatyw pozaszkolnych"; Gdynia 14 stycznia 2012

2012-01-20T12:14:00.000+01:00

Tak oto doszliśmy do miejsca, w którym wypada opowiedzieć co robiliśmy nad morzem. Powyżej widać Agatę Hofman oraz Elę Kowalczyk w trakcie otwarcia konferencji, której tytułem rozpoczęliśmy ten tekst:

PRZYSZŁOŚĆ EDUKACJI W KONTEKŚCIE INICJATYW POZASYSTEMOWYCH on Prezi

Agata jest pomysłodawczynią projektu Polska Akademia Dzieci. Najkrócej rzecz ujmując: "Projekt zaprasza uczelnie wyższe w Polsce, niepubliczne oraz państwowe, do otwierania bezpłatnie bram na jeden zjazd Młodych Naukowców w miesiącu. Comiesięczny zjazd składałby się z dwóch wykładów: wykład otwarty prowadzony przez wykładowców akademickich dla dzieci (doktorantów, doktorów oraz profesorów) oraz wykład prowadzony przez Młodego Naukowca." Młodymi Naukowcami są umownie nazwane dzieciaki prowadzące wykłady. Zachęcam do zapoznania się z ich przykładowymi prezentacjami. Ela z kolei prowadzi w Szkole Podstawowej nr. 35 w Gdańsku projekt Pasje Dziecięce.
Oprócz nich swoje wystąpienia mieli: prof. dr hab. inż. Eligiusz Mieloszyk (Za rękę z Einsteinem), dr inż. Anna Mietlarek-Kropidłowska (koordynator merytoryczny PAD), dr Tomasz Komendziński (UMK Toruń), dr Paweł Hostyński (Polskie Towarzystwo Badania Gier). Fotorelacja z konferencji znajduje się tutaj.
Nasze "pięć minut" poświęcone było doświadczeniom, które wynieśliśmy ze współpracy z różnymi organizacjami prowadząc warsztaty dla dzieci:

Opowiedzieliśmy między innymi o współpracy z MDK w Bytomiu, Muzeum Górnośląskim, EuHou. Mam nadzieję że udało nam się przekazać pewnego rodzaju przesłanie, mówiące że współpraca pomiędzy osobami zajmującymi się nieformalną edukacją a zawodowcami jest jak najbardziej możliwa. Poprowadziliśmy również przykładowy warsztat dla kilkunastoosobowej grupy dzieci:

Wykorzystaliśmy w nim nieco astro-zabaw - widoczna powyżej dziewczynka przygotowuje do lądowania Phoenixa. Poniżej widać natomiast stanowisko, gdzie dzieciaki mogły pobawić się w cumowanie do stacji kosmicznej:

Był to dla nas najsympatyczniejszy element całej imprezy, nie zdziwię się jeżeli Dorota poświęci mu dodatkowy post:)

Orłowo

2012-01-19T20:23:00.000+01:00

Na konferencję "Przyszłość edukacji w kontekście inicjatyw pozaszkolnych" przyjechaliśmy na dzień przed. Kwaterę mieliśmy w Gdyni Orłowo, a więc nie sposób było nie pójść nad morze. Co nieco wcześniej czytaliśmy o molo i klifie, który tak nas urzekł, że jego zdjęcia stanowią większą część naszego albumu. Pogoda zmieniała się jak w kalejdoskopie, raz świeciło słońce, potem padał deszcz i śnieg.

Ale tak naprawdę to na chwilę "zatrzymaliśmy" czas tylko dla siebie. Było warto spędzić go właśnie tam, patrząc jak rybacy wyciągają swój połów a grupka tubylców bądź turystów ustawia się w kolejce po dary morza. Kolejka szybko się przesuwała a chwilę potem zostaliśmy sami na plaży. Tylko mewy i szum fal.Nie tylko nas zauroczyło to miejsce. Jeden ze znalezionych w sieci albumów podlinkowaliśmy tu.

Starszy pan i morze

2012-01-19T11:00:00.000+01:00

Pierwsze skojarzenie było nietypowe: "Trzyma tablet". Tak pomyślałem sobie, obserwując postać z brązu siedzącą na ławeczce przy gdyńskim molo:

Chwilę wcześniej zauważyłem napis, że znajdujemy się w strefie gdzie dostępne jest WiFi, więc pewnie dlatego taka myśl przyszła mi do głowy. Dopiero kiedy podeszliśmy bliżej, dowiedzieliśmy się kim jest starszy pan:

Skupiony na obrazie który tworzył był zupełnie nieobecny, co pewien czas tylko spoglądając na rozciągające się przed nim morze:

Prócz Wikipedii, skąd pożyczyłem pierwsze ze zdjęć, informacje o artyście można znaleźć również między innymi na stronach Muzeum Morskiego w Gdańsku, Kroniki RP oraz Trójmiasta. Jego życiorys znalazłem tutaj.

EarthCam - Witamy na pokładzie:)

2012-01-18T18:28:00.000+01:00

Dzięki przyjacielowi mieliśmy przyjemność zagościć na pokładzie EarthCam. Dla przypomnienia - jest to serwis za pośrednictwem którego można korzystać z aparatu cyfrowego znajdującego się na stacji kosmicznej ISS. Jest nim Nikon D2Xs sterowany przez laptop Lenovo (IBM) T61p. Opiekę nad serwisem EarthCam sprawuje zespół złożony ze studentów Uniwersytetu California, San Diego. Dysponują tam oni wydzielonym pomieszczeniem wyposażonym w stanowiska komputerowe określanym jako EarthCam Mission Operations Center. Jego organizacja wzorowana jest na Centrum Kontroli Misji, znajdującym się Centrum Lotów Kosmicznych im. Lyndona Johnsona. Aby móc wykonać zdjęcia za pośrednictwem EarthCam konieczna jest rejestracja. Mogą jej dokonać generalnie osoby związane z instytucjami edukacyjnymi, przede wszystkim nauczyciele, warto przy tym zwrócić uwagę że w liście Position w formularzu występuje również określenie Homeschool Teacher. Najważniejsze jest jednak, że w projekcie mogą również uczestniczyć szkoły i instytucje edukacyjne nie tylko ze Stanów Zjednoczonych, czego najlepszym dowodem jest screenshoot widoczny poniżej:

Przy okazji serdeczne dzięki dla prof. Leszka Mankiewicza za przetarcie ścieżki. Wiemy też, że dzięki ogłoszeniu przez niego informacji o EarthCam'ie kanałami EuHou do projektu ostatnio przystąpiła co najmniej jedna z polskich szkół. Nic nie stoi zatem na przeszkodzie aby próbowały tego dokonać następne. Ogółem, w ciągu roku mają miejsce cztery misje. Najbliższa rozpocznie się 31 stycznia i potrwa do trzeciego lutego b.r. Dobrze jest zatem pomyśleć o przystąpieniu do programu już teraz.

Oprócz ogólnej rejestracji w portalu należy dodatkowo rejestrować się do dostępnej w danym czasie misji. Przy logowaniu podajemy krótkie informacje na temat ilości uczniów i nauczycieli oraz opis, jak planujemy wykorzystać uzyskane zdjęcia:

Najprawdopodobniej ta dodatkowa rejestracja potrzebna jest po to, aby operatorzy systemu mogli podjąć decyzję jaką ilość kodów nam przydzielić. Każdy kod umożliwia wykonanie jednego zdjęcia.

Jeżeli pomyślnie dokonaliśmy rejestracji, zostaje po logowaniu udostępniony dostęp do formularza, za pośrednictwem którego określamy co chcemy fotografować. Jego najważniejszym elementem jest mapa z naniesionymi orbitami podobna do tej poniżej:

Dzięki temu zaplanowanie, co chcemy sfotografować jest dość proste. Zdjęcia wykonane w trakcie poszczególnych misji są publicznie dostępne. Nie trzeba żadnych uprawnień by je przeglądać, wystarczy kliknąć tu by przejść do galerii. Mogą być one wykorzystane w różny sposób. Poniżej zamieszczam przykład pochodzący z galerii Annotated images z naniesionymi przez uczniów opisami:

Warto też zwrócić uwagę, że zdjęcia są przechowywane w różnych rozdzielczościach, z których w tym przypadku pierwotną była 1530x1013 pikseli - zdjęcie wykonano bowiem jeszcze w 2007r.

Swoim zwyczajem pomyszkowałem nieco po historii projektu. Została ona pokrótce opisana tutaj, gdzie jako początek podaje się rok 1995. Wszystko zaczęło się jednak nieco wcześniej, gdy w 1993r., w ramach misji STS 57 na orbicie znalazł się zestaw GeoCam:

Składał się on z czterech aparatów fotograficznych, załadowanych tradycyjnymi filmami. Umieszczone zostały one w hermetycznym pojemniku w ładowni wahadłowca Endeavour i był obsługiwany ręcznie z przez jednego z członków załogi:

Wyborem celów które miały być fotografowane zajmowali się uczniowie znajdujący się w biurze meteo bazy powietrznej Charleston:

Ogółem wytypowano 11 celów zdjęcia zaś wywołano po powrocie wahadłowca na Ziemię. Wszystkie informacje oraz powyższe zdjęcia znalazłem na stronach projektu Can Do.

Powodzenie GeoCamu spowodowało przekształcenie go w 1995r. w projekt KidSat. Kluczową rolę w jego zainicjowaniu odegrała widoczna po lewej stronie Sally Ride, zdjęcia wykonywano w ramach misji STS 76, 81 i 86. W 1998, program zmienił nazwę na EarthKAM, goszcząc na pokładach wahadłowców misji STS 89 i 99, zaś w 2001r. aparat do wykonywania zdjęć umieszczono na pokładzie stacji ISS w ramach Ekspedycji 1. Tyle historii.
Na zakończenie chciałbym dodać, że bez względu na to czy się rejestrujemy czy nie, możemy odwiedzić serwis programu. Logowania wymagają jedynie sekcje służące do zamawiania zdjęć - reszta jest dostępna publicznie. Znajdziemy tam między innymi: materiały edukacyjne, galerię, przykładowe prezentacje uczniów. Nie jest to kompletne archiwum, lecz raczej reprezentatywne próbki pokazujące to, co w ramach projektu da się zrobić.

Nie tak dawno opisywałem, jak dzieciaki z dwóch polskich szkół rozmawiały z załogą ISS za pośrednictwem łączności krótkofalowej. Wspominaliśmy również o Centrum Challengera, którego polska edycja zagościła na EuHou. EarthCam wpisuje się w ten nurt i warto z niego skorzystać, bez względu na ilość godzin geografii tygodniowo;)

Globe at Night z Orionem ...

2012-01-17T01:25:00.000+01:00

...trwa. Konkretnie - pierwsza edycja, będą jeszcze potem trzy:

Z tej okazji zaktualizowaliśmy prezentację, która powstała jeszcze w ubiegłym roku:

Globeatnight

View more presentations from JacekKupras

Jak widać, aktualizacja nie jest kompletna - wystarcza jednak jako szablon do własnej prezentacji. Na wszelki wypadek tegoroczną instrukcję zamieszczam poniżej:

Instrukcja do Globe at Night

View more documents from JacekKupras

Jest ona w wersji dla nauczycieli. Wersja dla rodziców znajduje się tutaj. Autorem obu tłumaczeń jest Krzysztof Czart.

Ostatni wykład

2012-01-16T00:40:00.000+01:00

To był udany weekend:) Wróciliśmy z Gdyni, gdzie uczestniczyliśmy w konferencji naukowej Przyszłość edukacji w kontekście inicjatyw pozaszkolnych zorganizowanej przez gdyńską Szkołę Wyższą Prawa i Dyplomacji oraz Business College for Teachers. Mieliśmy przyjemność poznać i wysłuchać fantastycznych, pozytywnie nastawionych do świata ludzi. Napiszemy o tym więcej kiedy tylko pojawią się w sieci konferencyjne materiały - większość wykładów i warsztatów była nagrywana. Tymczasem chciałbym się jednak zatrzymać przy książce, której okładkę widać obok. Trafiłem na nią gdy czekaliśmy na pociąg, w dworcowym punkcie z tanią książką. Właściwie to motyw na okładce zwrócił moją uwagę oraz fakt, że jeden z jej autorów był profesorem uniwersytetu Carnegie Mellon, tego samego na którym powstała Alicja. Zacząłem czytać: "Wielu profesorów wyższych uczelni wygłasza mowy zatytułowane "ostatni wykład". Prosi się ich, by wobec nieuchronnego końca rozważyli wyszystko, co uważają w swym życiu za najważniejsze. W trakcie ich wystąpień słuchacze powracają nieodmiennie do tego samego pytania: "Jaką mądrością chcielibyśmy się podzielić ze światem, gdybyśmy wiedzieli, że jest to nasza ostatnia szansa? Co uznalibyśmy za swoje dziedzictwo, gdybyśmy mieli jutro zniknąć?" Kiedy o taki wykład poproszono także Randy'ego Pauscha, profesora informatyki w Carnegie Mellon, nie musiał sobie wyobrażać, że to jego ostatnie wystąpienie, ponieważ stosunkowo niedawno wykryto u niego nieuleczalny nowotwór. Jednakże wykład, który wygłosił - "Prawdziwe spełnienie dziecięcych marzeń" - nie dotyczył kwestii umierania. Pausch mówił o tym, jak ważne jest pokonywanie przeszkód i trudności, umożliwienie innym realizacji ich marzeń, wykorzystanie każdej chwili (ponieważ "czas jest wszystkim, co masz ... i pewnego dnia może się okazać, że masz go mniej, niż sądzisz)."

Tyle z przedmowy. Wykład, o którym opowiada książka można obejrzeć poniżej:

Jego tytuł brzmiał Really Achieving Your Childhood Dreams i został on wygłoszony osiemnastego września 2007 w sali McConomy Auditorium. W tym czasie lekarze dawali jeszcze Pauschowi od trzech do sześciu miesięcy życia. Książka została opublikowana niespełna siedem miesięcy później, ósmego kwietnia 2008r. stając się od razu bestsellerem. W tym czasie profesor znajdował się jeszcze we względnie dobrej formie, którą zapewniała mu terapia paliatywna. Miesiąc później wygłosił jeszcze przemówienie do absolwentów - zostało ono również umieszczone na YouTube. Zmarł 25 lipca tego samego roku.
Wracając jeszcze do umieszczonego powyżej filmu - choć jest on długi, zachęcam by znaleźć czas i obejrzeć go w całości - naprawdę warto. Na stronie profesora można również prześledzić to, co działo się potem. Można tam również znaleźć zdjęcia, transkrypt wykładu oraz towarzyszącą mu prezentację.

Droga Gwałtownika

2012-01-11T00:53:00.002+01:00

"Fanatyk nie wie dlaczego wierzy, więc walczy z zaciekłością, aż po stawianie życia na szali, jedynie po to, by ukryć swą niepewność. Ty się upewnij, w cierpieniu i mroku zwątpienia, w tyglu prób i błędów, czy naprawdę możesz oddać życie za prawdę, którą wyznajesz. Takiej i tylko takiej pozwól sięgnąć korzeniem aż do serca, żeby się mogła karmić twoją krwią. I żeby zabarwiła twoją krew na błękit. Nie wierz we wszystko, ale i nie wątp we wszystko. Sceptyk bowiem nie różni się niczym od fanatyka." - tak trochę z przekory połączyłem ze sobą grafikę towarzyszącą "Wyczynowi" z fragmentem "Dróg głupców". Autorem obu tekstów jest Fabian Błaszkiewicz. Radzę zatem sprawdzić kontekst i nie sugerować się zbytnio moim zestawieniem.

Serdeczne podziękowania dla Ewy - Filozofa, która podsunęła mi ów kontekst.

Witamy w Nowym Roku

2012-01-02T15:55:00.001+01:00

Tak wyglądało "domorosłe" stanowisko, na którym odbieraliśmy dzisiaj transmisję łączności krótkofalarskiej pomiędzy młodzieżą z Zespołu Szkół Nr 2 w Żurominie a astronautą Danielem Burbank'iem znajdującym się na stacji ISS. Wszystko to działo się w ramach programu ARISS Polska o której już zdążyliśmy wspomnieć i opisując jak w Sylwestra z ISS'em łączył się Gdańsk. Wtedy nasłuchiwaliśmy wyłącznie stację, teraz zdecydowaliśmy się nagrywać zarówno transmisję z WebSDR jak i pytania zadawane przez dzieciaki. Oba nagrania wylądowały na YouTube - zachęcamy do skorzystania z wyżej podanych linków. Dzieci między innymi pytały - czy fajnie jest być kosmonautą, czy w przestrzeni kosmicznej jest dzień i noc, jakie planety widzą w momencie transmisji, jak spędzają wolny czas, czy mają dostęp do TV, jak się bierze prysznic w kosmosie, jak kontaktują się ze swoją rodziną oraz jak czuje się człowiek po długim pobycie w stanie nieważkości. Tu zamieściliśmy parę z nich - ogółem było ich 18. Jak widać były one raczej proste, co specjalnie nie dziwi gdyż w tego typu projektach bardziej liczy się ich organizacja i sam fakt pomyślnej łączności. Dla dzieciaków (i nie tylko) musiała to być niesamowita przygoda.

Koordynatorem polskiej sekcji ARISS jest Armand Budzianowski. Choć oficjalna strona projektu istnieje od bodajże listopada ubiegłego roku projekt istniał w Polsce już wcześniej - zachęcam przykładowo do zapoznania się z materiałami: Kolejna stacja z Polski przygotowuje się do łączności ARISS, Uczniowie połączyli się z kosmosem (eng), reportażem Kosmiczna lekcja. Informacje dotyczące przystąpienia do programu można uzyskać pisząc pod adresy podane na stronie Co to jest ARISS? Na koniec jeszcze ciekawostka. Z projektem ARISS jest powiązany ARISSAT, mikrosatelita, "wystrzelony" przez jednego z astronautów znajdujących się na ISS w trakcie spaceru kosmicznego 3 sierpnia 2011. Zawierał on aparaturę nadawczą umożliwiającą jego nasłuch krótkofalowy. Niestety, niebawem (za mniej-więcej kilkanaście dni) spłonie on w atmosferze. Na jego "pokładzie" znajdowała się flash zawierający cyfrowe wersje prac dzieciaków, z których jedną na zakończenie zamieszczamy poniżej:

Kiedy dwa dni później przeglądałem ten tekst przypomniał mi się świetny post Emily, którego fragment muszę tutaj zacytować: "Visions of being part of that better world filled with better things and unimagined wonders are what drive children into studying science and technology. Not every kid who imagines herself an astronaut is going to walk on Mars some day, or captain an interstellar spaceship. But by following those dreams, she will develop the mind and skills needed to keep advancing our technological capability and maintain our economic standing." Choć cytat wyrwałem troszeczkę z kontekstu, dokładnie odzwierciedla on sens projektów takich jak ten. Tak oto rozpoczął nam się kolejny, piąty już rok prowadzenia bloga. Jaki on będzie? Na pewno uboższy w posty. Blog służył nam głównie jako swoista baza notatek - przyszła pora, aby to wszystko przesiać i uporządkować. Do zobaczenia zatem ... za czas jakiś;) Raz jeszcze życzymy wszystkiego dobrego w Nowym Roku:)
Update 29 stycznia. Dzięki Kosmonaucie udało mi się znaleźć artykuł na temat gdańskiego seansu Ariss. Jest w nim również film, przedstawiający transmisję:

Tym samym mogę na razie zamknąć ten temat.

Halo ISS:)

2011-12-31T23:54:00.000+01:00

Tak wyglądały przygotowania do seansu łączności z ISS który miał miejsce dzisiaj 15.04:

Był on możliwy dzięki programowi ARISS, w ramach którego możliwa jest łączność krótkofalarska pomiędzy astronautami znajdującymi się na stacji ISS a młodzieżą szkolną. Miejscem, z którego prowadzono transmisję był gdański Dwór Artusa, zaś całe przedsięwzięcie było jednym z kończących tegoroczny Rok Jana Heweliusza.

Transmisja była prowadzona również w sieci pod adresem http://live.arisspolska.info/. W chwili gdy piszemy tego posta nie jest ona jeszcze zarchiwizowana. My korzystaliśmy z odbiornika znajdującego się w Rumunii, którego adres udostępnił nam przyjaciel. Transmisję zarchiwizowaliśmy jako MP3 [9.43] tutaj jest ona również do pobrania na EuHou. Niestety, w naszym nagraniu nie słychać pytań Polaków - odbiornik Rumuński nie był w stanie wychwycić nadajnika z Gdańska. Po stronie amerykańskiej na pytania odpowiadał Daniel Burbank, który trafił na ISS w listopadzie tego roku. To ten wąsaty gość z lewej strony na zdjęciu poniżej :

Kolejny seans, w którym weźmie udział młodzież z Polski będzie mieć miejsce już niebawem, bo drugiego stycznia. Tym razem wezmą w nim udział uczniowie z Zespołu Szkół nr. 2 w Żurominie:

Transmisja będzie dostępna pod adresami: live.arisspolska.info/ oraz www.livestream.com/arisssp5pmd. Aktualne położenie stacji można śledzić między innymi tutaj. Strona główna projektu jest tu: ariss.rac.ca
ARISS nie jest rzecz jasna jedynym programem edukacyjnym, w którym dzieci czy młodzież w jakiś sposób mają do czynienia ze Stacją. Przykładowo wczoraj trafiłem na projekt EarthKAM:

W jego ramach uczniowie mogą korzystać ze znajdującego się na stacji aparatu Nikon D2Xs sterowanego laptopem tak, aby móc wykonywać zdjęcia zamówione z Ziemi. Sądząc po formularzu rejestracyjnym, program dostępny jest również dla uczniów z Polski.
Inne programy, inspirowane Stacją to przykładowo aplikacja Spaceflight Challenge czy serwis Virtual Astronaut który również zagościł na naszym blogu. Moglibyśmy jeszcze wymienić ich więcej, ale ... za 5 minut będziemy mieć północ, zatem ...

W nadchodzącym roku życzymy wszystkim zapału by iść za marzeniami, odwagi by je realizować
i satysfakcji z osiągniętego celu.
A przede wszystkim dużo zdrowia i uśmiechu na co dzień.

Kalendarz juliański.

2011-12-30T21:06:00.031+01:00

Nie sposób z końcem roku myśleć o upływającym czasie. Wspominamy kończący się rok, jaki był i co nam przyniósł. Jaki będzie kolejny? Nie myślimy o tym dlaczego "nasz" kalendarz składa się z 12-stu miesięcy i kto taką formę rachuby czasu wymyślił. A wszystko zaczęło się ... bardzo dawno temu, bo w czasach Imperium Rzymskiego. Reformatorem ówczesnego kalendarza był Gajusz Juliusz Cezar , który dzięki pomocy astronoma i matematyka - Sosigenesa, utworzył kalendarz, który w tak ścisły sposób zadecydował o układzie kalendarza, jakiego używamy po dnień dzisiejszy. Na podstawie obliczeń uczony ustalił, iż rok powinien liczyć 365 oraz 1/4 dnia. Ten mały ułamek - cząstkę, która pozostawała w każdym roku, postanowił przenieść dodając go do miesiąca lutego, jako dodatkowy dzień. Miało to mieć miejsce raz na cztery lata, a rok w którym luty był dłuższy nazywano przestępnym. Ten aleksandryjski uczony ustalił liczbę dni przypadających na poszczególne miesiące w roku. Nieparzyste miały 31 dni, natomiast parzyste po 30. Wyjątkiem był luty, który liczył 29 dni, a w roku przestępnym 30. Ciekawostką jest, iż dodatkowego dnia nie dodawano na końcu miesiąca, ale podwajano dzień 24 lutego. Ten nowo powstały kalendarz juliański zaczął obowiązywać w Cesarstwie Rzymskim wraz z dniem 1 stycznia 45 r. p.n.e. (Rzym, Tajemnice Starożytnych Cywilizacji, tom 25, str. 40)

*******************************************************************************************************************************

Mozaika poniżej przedstawia personifikację pór roku, odkrytą w Willi Omira w Zliten(Zalitan) w Libii:

Zamieszczone poniżej w kolejności miesiące, dotyczyły roku urzędowego, ponieważ rok religijny nadal zaczynał się w marcu:

Ianuarius - poświęcony Janusowi - Styczeń
Februarius - przeznaczony na odbywane przed początkiem nowego roku sakralnego februa, czyli obrzędy oczyszczające - Luty
Martius - poświęcony Marsowi - Marzec
Aprilis - poświęcony Wenus - Kwiecień
Maius - poświęcony wszystkim bogom - Maj
Iunius - poświęcony prawdopodobnie Lucjuszowi Juniusowi Brutusowi, albo Junonie - Czerwiec
Iulius - na cześć Juliusza Cezara, który urodził się w tym miesiącu - Lipiec
Augustus - na cześć cesarza Augusta - Sierpień
September = 'siódmy' - Wrzesień
October = 'ósmy' - Październik
November = 'dziewiąty' - Listopad
December = 'dziesiąty' - Grudzień

Pora z archeologii i historii przejść a jakże do astronomii, bowiem nazwy dni tygodnia były z niej zaczerpnięte:

dies Lunae - (dzień księżyca) - poniedziałek
dies Martis - (dzień Marsa) - wtorek
dies Mercurii - (dzień Merkurego) - środa
dies Iovis - (dzień Jowisza) - czwartek
dies Veneris - (dzień Wenus) - piątek
dies Saturni - (dzień Saturna) - sobota
dies Solis - (dzień Słońca) - niedziela

Tak dla testu ...

2011-12-30T01:22:00.001+01:00

... przed chwilą osadziłem w poście poniższą prezentację:

Jak widać wyszło nieźle. Nie jest niestety mojego autorstwa, choć wykonanie jej jest bardzo proste. Powstała przy pomocy aplikacji Photosynth o której zdążyłem już wspomnieć, a dowiedziałem się jeszcze przy okazji pobytu w Warszawie. Czy w podobny sposób da się przedstawić przykładowo ten album? Chyba raczej nie - zbyt nieostre zdjęcia oraz za mało elementów wspólnych między nimi. Niemniej będzie ciekawie spróbować stąd ten post oraz zawarte w nim linki - by były pod ręką wśród tegorocznych podsumowań.

Hałda

2011-12-29T15:58:00.000+01:00

Takie krajobrazy dość powszechne są na Śląsku. To rejony hałdy, o którą zahaczyłem w trakcie wczorajszego spaceru.

Mniej więcej od roku trwają prace związane z jej usunięciem. Na odzyskanym terenie zapewne powstanie jakiś tam kolejny market. Trochę mi jednak szkoda - hałda ta bowiem stanowiła jedyny sensowny w moim najbliższym zasięgu punkt widokowy umożliwiający sięgnięcie wzrokiem nieco dalej niż do kamienic po drugiej stronie ulicy:

Ten album powstał jeszcze w 2008r., przy okazji jednego z wyjść związanego z Globe at Night.
Zdarzały nam się również w rejonie hałdy spotkania takie jak to:

Zdarzało nam się wysyłać w paczkach pochodzące z hałdy kamienie, goniliśmy wokół niej za czerwonym trójkątem;) Trochę mi tego wszystkiego będzie szkoda;)

Wszystkiego dobrego ...

2011-12-23T18:59:00.000+01:00

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia, życzymy spokoju, radości, rodzinnej atmosferyw cieple bogato przybranej choinki i wokół odświętnie zastawionego stołu.A w Nowym Roku wszelkich łask bożych, a szczególnie zdrowia i radości życia,zapału do nowych ciekawych pomysłów. A na co dzień uśmiechu i miłości. Ten film, to zapis seansu stworzonego przy pomocy WWT.Jak widać ten program można wykorzystać także i do takiego celu:)
Znaleźliśmy jeszcze u znajomego pewien tekst ... trzymajcie się ciepło i nie poddawajcie się przeciwnościom. Wszystkiego dobrego!

Last but not least;)

2011-12-18T18:35:00.000+01:00

"Popatrz na południowy horyzont. Na wysokości równej w przybliżeniu trzem szerokościom dłoni znajdziesz trzy gwiazdy, które są wyraźnie ustawione we wznoszącym się szeregu. Tworzą one Pas Oriona" - taką receptę na zlokalizowanie najpiękniejszego zimowego gwiazdozbioru znajdziemy w "Gwiazdach, gwiazdozbiorach, planetach" Klausa Schittenhelm'a. Tak prezentuje się on w Orbiterze:

My zaś zapraszamy na ostatni w tym roku, przetłumaczony przez nas seans WWT poświęcony narodzinom planet i gwiazd w Wielkiej Mgławicy Oriona:

Jego autorem jest Frank Summers związany z Space Telescope Science Institute. Jak zwykle, najlepiej jest pobrać plik i odtworzyć go w WorldWide Teleskopie. Jest on do pobrania tutaj [5.64MB]. Ponadto przetłumaczyliśmy kolejny tutorial ze strony harvardzkich Ambasadorów WWT. Jest on niczym innym jak poradnikiem dotyczącym tworzenia seansów, zawierającym wskazówki jak zaplanować swój seans, a także rady czego nie robić:

Tour do's and don'ts

View more documents from JacekKupras

Można pobrać go również jako pdf [271KB] klikając tutaj.
Myślimy, że może przydać się każdemu użytkownikowi, który przy pomocy WWT chce opowiedzieć "swoją historię". Nie przypadkiem został on zamieszczony razem z przetłumaczonym przez nas seansem - opowieść Summers'a dokładnie do niego pasuje.

Bieżący rok zamknięty ... prawie

2011-12-16T23:38:00.001+01:00

Kto dziś pamięta Międzynarodowy Rok Astronomii 2009? Towarzyszyły mu materiały edukacyjne stworzone przez Astronomical Society of Pacific. Przypomniałem sobie o nich ostatnio, kiedy szukając materiałów na temat tego, jak prowadzić prezentacje trafiłem na stronę Sharing the Universe. Znajduje się tam parę krótkich, bardzo fajnych materiałów video z których jeden zamieszczam poniżej:

Myślę, że poruszone w nim kwestie mogą się przydać nie tylko w kontekście "astro".

Wracając jeszcze na moment do wspomnianych materiałów - w każdym z nich co miesiąc proponowany był inny temat oraz obiekt do obserwacji. Bohaterami grudnia były egzoplanety (o jednej pisałem ostatnio) oraz Wielka Mgławica Oriona. Po lewej widać jej zdjęcie, wykonane w momencie aktualizacji tego posta, 26 grudnia. Posłużyłem się tutaj kanaryjskim Sloohem, którego kopuła nr. 1 jak widać sprawuje się całkiem, całkiem. Jest ona wyposażona w teleskop o zmodyfikowanym układzie Dalla-Kirkhama oraz kamerę o rozdzielczości 3056x3056 pikseli. Ekspozycje wykonane na tym teleskopie trwają 10 minut.
Tak natomiast prezentuje się ona na jednym z kadrów wizualizacji wykonanej na potrzeby filmu Hubble 3D. Prace nad nią trwały dziewięć miesięcy, zaś szefem zespołu, który wykonał tę wizualizację był Frank Summers, ten sam który stworzył przetłumaczony przez nas seans poświęcony M 42 znajdujący się w tekście powyżej.

Podobna wizualizacja powstała pod kierunkiem Carter'a Emmart'a. Myślę, że w przyszłym roku porównam ją z analogiczą wizualizacja M42 wykonana Celestią.
Powoli zamykam tegoroczne wpisy. Generalnie, jak w poprzednich latach blog służył jako rodzaj bazy danych dotyczących różnych pomysłów edukacyjnych. Teraz, aby nie mnożyć niepotrzebnie wpisów aktualizuję niektóre z nich.

"Zaginione lekcje" znalezione na EuHou: wzbogaciły się o film przedstawiający kolejne z doświadczeń.

Tegoroczne WWT: dorzuciłem jeszcze fragment o APOD'zie. A przy okazji - prace nad amerykańskim serwisem cały czas trwają. Właśnie znalazłem na nim informacje o osobach zaangażowanych w projekt. Przejrzałem jeszcze zasoby WWT znajdujące się na Slideshare. Warte uwagi są prezentacje: ta i ta.

HST jak nowy: dodałem zdjęcie proplydów zaś Orbiter zaczeka wzbogacił się o link prowadzący do świetnego podcastu Singera, który niedawno ponownie "wypłynął" na jego blogu;

Podsumowanie Roku Astronomii jeszcze z 2009r. wzbogaciłem o mapę która może posłużyć jako szablon do organizacji tego typu zajęć. Po kompilacji z GAM powstało coś takiego:

Może się komuś przyda w przyszłym roku.

Blended learning: wzbogacił się o link prowadzący do polskiej wersji KhanAcademy na EuHou;

Celestia - nie może do niej zabraknąć tych rysunków:

Są wprawdzie stare bo sprzed ładnych paru lat, ale dlatego właśnie się przydadzą jako rodzaj map do interfejsów Celestii w przyszłym roku.

Jamendo: na ten serwis trafiłem przy pomocy Facebooka. Promuje on muzykę na zasadach licencjach Creative Commons. Być może jest to jakiś sposób na urozmaicenie podkładów muzycznych pod seanse WWT. W chwili gdy to piszę, odsłuchuję sobie właśnie album Divinity. Hm, w zasadzie ... czemu nie? Jeszcze przyda się sprawdzić muzykę na AstroCD.

Lary Sanger - nie mam bladego pojęcia, czy to właśnie on jest autorem poniższej prezentacji:
Jej kolejne części są tutaj i tu. Pliki będące podstawą tych nagrań znajdują się w serwisie Slideboom: część pierwsza, druga oraz trzecia.
To chyba wszystko, jeżeli chodzi o ten rok.

Tegoroczne WWT

2011-12-14T23:15:00.000+01:00

Najpierw wiadomości ze świata. Jak widać powyżej, portal WorldWide Telescope Ambassadors zmienił swój wygląd:

Pojawiły się również nowe strony, między innymi strona o partnerach WWTA:

Szczególnie ciekawie wygląda strona grupy z Dallas. Została ona stworzona przez uczestników dziesięciomiesięcznych warsztatów dla liderów organizowanych przez Society of Information Management. Choć nie do końca podzielam ich zdanie, że WWT "jest lekiem na całe zło", to zestaw materiałów edukacyjnych znajdujących się na ich stronie wygląda całkiem ciekawie. Składa się on w większości z krótkich dokumentów zawierających proste ćwiczenia adresowane do grupy wiekowej 7-10lat. Powstał on w trakcie zajęć w szkole podstawowej Highland Village Heritage Elementary School gdzie członkowie SIM przeprowadzili warsztaty dla nauczycieli:

Powyższe zdjęcie pochodzi z archiwum, które można pobrać klikając tu.

Pora na parę uwag związanych z naszą edycją WWTA. Towarzyszyła nam ona przez cały ten rok, czego efektem jest, łącznie z tym przeszło setka tekstów. Na szczęście kluczowe z nich zostały umieszczone na EuHou. Znajdują się one w sekcji Ambasadorzy WorldWide Telescope:, dzięki czemu nikt nie musi się przedzierać przez znajdujący się tutaj gąszcz naszych notatek.

Materiały na EuHou są opracowane tak, aby umożliwić samodzielną pracę z WWT - wystarczy się z nimi po kolei zapoznać. Przegląd możliwości programu znajduje się również w prezentacji omawianej przez nas w trakcie warsztatu przeprowadzonego dla kadry Ośrodka Edukacji Informatycznej i Zastosowań Komputerów w Warszawie. Był to najbardziej, jeżeli chodzi o feedback, wartościowy dla nas warsztat, gdyż jego uczestnicy są na co dzień konsultantami szkolącymi innych nauczycieli w technologiach informatyczno-komunikacyjnych i z racji tego dobrze znają realia szkolne. Do podnoszonych przez nich kwestii staraliśmy się jak najlepiej odnieść pisząc podsumowanie tego warsztatu.

Tu tylko na szybko przypomnę, że największą zaletą WWT jest prostota tworzenia seansów, umożliwająca wykonanie profesjonalnie wyglądających projektów już przez dzieci. Przykłady takich prac wykonanych w ramach projektów pilotażowych można znaleźć u Amerykanów:

Warto tutaj zwrócić uwagę, że Amerykanie nie mają problemu z umocowaniem WWT w realiach szkolnych z dwóch podstawowych powodów: po pierwsze zainteresowanie kosmosem jest dla nich czymś naturalnym i umocowanym w programach szkolnych, po drugie mocno funkcjonuje u nich przekonanie, że bardzo ważne jest kształcenie w obszarach określanych mianem STEM. U nas czegoś takiego, formalnie rzecz biorąc, nie ma.
Co zatem jest? Uwzględniając uwarunkowania szkolne, wydaje się że najwdzięczniejszym polem zastosowań WWT będą gimnazjalne projekty edukacyjne. Przypomnę, że projekty te pozwalają one na swobodny wybór tematów przez ucznia co daje możliwość zaprezentowania tematów nieujętych w programach szkolnych. WWT w tym przypadku świetnie się do tego nadaje, czy to jako narzędzie pomagające w tworzeniu finałowej prezentacji, czy też, dzięki wbudowanym seansom, jako źródło inspiracji. Nasze sugestie na ten temat zamieściliśmy w artykule, który powinien ukazać się w kolejnym numerze Meritum. Można się również zapoznać z nim online tutaj.

Najbliższe plany. Osobiście uważam, że WWT może świetnie sprawdzić się jako narzędzie uzupełniające i nadające nową jakość innym narzędziom czy projektom. Jednym z nich jest widoczne poniżej Mikroobserwatorium:

Tłumaczenie związanej z nim dokumentacji było jednym z pierwszych naszych poważniejszych przedsięwzięć na tym blogu. Już wtedy zauważyliśmy, że towarzyszą mu również dokumentacje ciekawych programów edukacyjnych, wśród których znalazły się między innymi Youth Astronomy Apprenticeship oraz Kids Capture Their Universe skąd wziąłem powyższe zdjęcie. Jeszcze w lutym tego roku przyszedł mi do głowy pomysł, aby wykorzystać WWT jako narzędzie umożliwiające rozbudowę tych programów o tworzenie seansów. Zdjęcia tworzone przez Mikroobserwatorium są ograniczone aperturą tych teleskopów, wynoszącą 6cali. Jest to pewne ograniczenie, co wyraźnie widać poniżej:

Co właściwie przedstawia to zdjęcie? Z towarzyszącego mu opisu dowiemy się, że zdjęcie zostało zapisane pod nazwą StephansQuin050807100816.FITS. Co na ten temat powie nam Google? Niewiele, spróbujmy inaczej. Też niewiele (no, chyba że ktoś pasjonuje się piłką nożną). Jeżeli jednak dokładnie przeczytamy opis, znajdziemy w nim rektascencję i deklinację punktu, w który patrzył teleskop oraz współrzędne miejsca, skąd dokonano obserwacji:

Wykorzystajmy te dane w seansie WWT [do pobrania 1.95MB]. Dodatkowo nagrałem ten seans na YouTube:

Po dopasowaniu zdjęcia i dokonaniu zbliżenia łatwo zauważyć, że na fotografii wykonanej przez Mikroobserwatorium te parę rozmytych plamek to przepiękna grupa galaktyk, Kwintet Stefana. W ten sposób można bawić się w interpretacje dowolnych zdjęć, przy okazji omijając ograniczenia harvardzkich teleskopów. Można również działać w drugą stronę. Poniższe zdjęcie pochodzi z APOD'u:

Towarzyszy mu tam również ciekawy; a co najważniejsze przetłumaczony przez zawodowego astronoma opis, tak więc w zasadzie mamy komplet interesujących informacji. Warto jednak zwrócić uwagę, że zdanie "V838 Mon leży około 20 000 lat świetlnych stąd w gwiazdozbiorze Jednorożca (Monoceros)." w gruncie rzeczy niewiele mówi. Jeżeli jednak dołożymy link prowadzący do lokalizacji na niebie w sieciowym kliencie WWT lub stworzymy krótki seans, wzbogacimy informacje znajdujące się w opisie o dodatkowy kontekst. Inny przykład to dla przypomnienia seans Doroty, w którym przeniosła w przestrzeń WWT prace plastyczne wykonane przez dzieci:

W podobny sposób można również interpretować dowolne astroszkice, nadając im nową, multimedialną jakość. A gdyby w podobny sposób podejść do obserwacji wykonanych przy pomocy Galileoskopu lub innego, małoaperturowego sprzętu? Przypomina mi się tutaj również przewodnik Pawła Maksyma:

Galileoskop Przewodnik Obserwacyjny

View more presentations from JacekKupras

Możemy również wykorzystać jakąś popularną książkę o gwiazdozbiorach, jak chociażby Gwiazdy, gwiazdozbiory planety Klausa Schittenhelma, której mapę zamieszczam poniżej:

Zawarte w niej informacje w sam raz nadają się jako treść seansów. Dodam tu jeszcze Galileo Teacher Training Program, gdzie szczególnie użyteczne wydają się zasady certyfikacji zajęć z dziećmi, gdzie WWT może być wykorzystane. To właśnie tam znalazłem link do sekcji General Astronomy w Wikibooks. Opisowy charakter poszczególnych poruszanych tam zagadnień nadaje się pod seanse jak znalazł.

To chyba wszystko, co mi przychodzi do głowy na zakończenie tego roku. Po lewej stronie widać zdjęcie pochodzące z WWT in education. Osobiście uważam, że WorldWide Telescope jest jednym z lepszych narzędzi dzięki którym można pokazać Kosmos. Niestety, w naszych warunkach szkolnych może to być trudne. Usunięcie astronomii z programów nauczania, słaba integracja informatyki z programami nauczania nauk przyrodniczych oraz ograniczenia organizacyjne występujące w publicznym systemie edukacji to dość spore utrudnienia. Chociaż można je pokonać, sądzimy że właściwym miejscem dla zastosowania WWT może być szeroko rozumiana edukacja pozasystemowa poczynając od zajęć w ramach szkolnych kół przedmiotowych na organizacjach pozarządowych kończąc. Jakich? Czas pokaże.

Najbliższe z planowanych pokazów WorldWide Telescope odbędą się w trakcie następujących imprez:

Konferencja Przyszłość edukacji w kontekście inicjatyw pozaszkolnych organizowana przez Wyższą Szkołę Prawa i Dyplomacji oraz Business College for teachers w Gdyni 14 stycznia przyszłego roku;
Konferencja "Technologie Informacyjno-Komunikacyjne w Nauczaniu Przedmiotów Przyrodniczych" organizowana przez Zachodniopomorskie Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Szczecinie 4 lutego 2012.

Z warsztatów które się odbyły wymienię dla przypomnienia:

Warsztat WWT zorganizowany dla kadry Ośrodka Edukacji Informatycznej i Zastosowań Komputerów w Warszawie: podsumowanie, materiały warsztatowe.
Pokaz WWT w ramach Forum Innowacyjnych Nauczycieli i Szkół zorganizowanego przez Microsoft: podsumowanie, materiały warsztatowe.
Pokaz WWT przeprowadzony w ramach XVIII Zjazdu Polskiego Stowarzyszenia Nauczycieli Przedmiotów Przyrodniczych w Toruniu: podsumowanie, materiały warsztatowe.

Scratch na przyszły rok

2011-12-12T01:32:00.001+01:00

Powoli zbliżam się do końca przedświątecznych porządków. Pozostało jeszcze zaktualizować WWT, a tymczasem czas na Scratch'a:

Powyższy film jest pierwszym z filmów towarzyszących nowemu kursowi, Creative computing. Tak wygląda jego mapa:

Sam kurs, aby był pod ręką, w całości przerzuciłem go na Slideshare:

Creative computing with Scratch

View more documents from JacekKupras

Jak widać składa się on z 20 godzinnych sesji. Towarzyszą im filmy znajdujące się na Vimeo. Jak widać, kurs jest dość świeży - jego autorzy proszą o pomoc w ewaluacji. Poświęcony temu wątek znajduje się tutaj. Przy okazji udało mi się znaleźć polskie akcenty w społeczności ScratchEd. Doprowadziły mnie one do portalu Nowoczesne technologie i metody eukacyjne który śmiało mogę polecić.

GAM 2011 - Raport

2011-12-12T00:23:00.001+01:00

Ukazał się właśnie raport podsumowujący Światowy Miesiąc Astronomii 2011. "Putting the world spotlight on astronomy for the entire month of April 2011, Global Astronomy Month 2011 (GAM 2011)-Astronomers Without Borders' second annual month-long sky celebration-brought together new ideas, new opportunities, and night-sky enthusiasts worldwide, all affirming and celebrating One People, One Sky.

More than 40 programs and events filled the month of April 2011 during the second annual Global Astronomy Month. Enthusiasts in more than 140 countries took part in a broad range of programs highlighting Saturn, the Moon, the Sun, a meteor shower and more. Observing was the most common program activity. Thousands viewed through telescopes provided by amateur astronomers and science centers, and online programs with live interaction between the host and attendees extended the opportunity to thousands more regardless of location or local circumstances. The importance of dark skies was also stressed in several programs along with new, innovative programs such as the popular Astropoetry Blog and a live, online performance that included images sent on a half-million mile round-trip to the Moon and back.' - tyle ze strony Astronomers Without Borders., a dla przypomnienia tamtych klimatów zrealizowany wówczas przy pomocy WWT film:

Mam nadzieję, że również w przyszłym roku zostanie przeprowadzona podobna sesja. Wstępna rozpiska GAM 2012 już jest.

Orbiter zaczeka

2011-12-11T00:31:00.001+01:00

Pozazdrościłem Flying Singerowi konstruując poniższą scenę, nie mogę jednak powiedzieć że jestem do końca zadowolony z wyniku:

Plik, który przywołuje powyższą scenę w Orbiterze można pobrać klikając tutaj. Niemniej niech będzie - a nuż się przyda, podobnie jak grafika poniżej:

Pochodzi ona z ciekawego dokumentu poświęconego projektowi wykonania dokumentacji fotograficznej wnętrza i zewnętrza stacji ISS w celu uzyskania prezentacji Photosynth. W efekcie powstała strona, gdzie można znaleźć nie tylko prezentację poświęconą ISS lecz również inne, na których znajdują się HST oraz Curiosity. Wracając do wspomnianego wcześniej dokumentu, jego autorem jest widoczny po lewej Gary Kitmacher. Trafiłem na niego przypadkiem, szukając informacji na temat papierowych modeli statków kosmicznych. Jeden z linków doprowadził mnie do jego konta na academia.edu. Znalazłem tam nie tylko wspomniany wcześniej dokument, lecz również świetną prezentację poświęconą "papierowej" astronautyce. Można znaleźć również inne perełki, jak chociażby Space Race: A Political History czy też Reference Guide to the International Space Station. Wracając jednak do Orbitera, dobrze by było:

przejrzeć, do czego odnoszą się poszczególne zbiory markerów;
przejrzeć posty poświęcone Teleskopowi Hubble'a oraz wahadłowcom znajdujące się na Muzyce Sfer;
zapisać Exploring Space With Your Computer (Again);
zainstalować Shutle Fleet v4.7;
odświeżyć sobie znajomość z AMSO;
zmienić muzykę - może na tą, sam jeszcze nie wiem;
przejrzeć istniejące tutoriale, ze szczególnym uwzględnieniem tych które mogą się przydać przy organizacji zajęć dla dzieci. U Singera zlinkowałem sobie na szybko tekst: Atlantis Takes a Beating, Kids Learn Stuff.
wypróbować dodatek umożliwiający przenoszenie danych z Orbitera do Celestii;
być może zainstalować sobie ISS Thortona;
Przyjrzeć się bliżej symulatorom - mam tu na myśli stronę sprzętową.

Szczególnie ten ostatni temat jest ciekawy, ze względu na ogromne zróżnicowanie konstrukcji i pomysłów. Najbardziej wydają się atrakcyjne profesjonalne rozwiązania. Kiedyś zarchiwizowałem sobie zdjęcia z kolejnych etapów budowy jednego z nich. Niestety, nie udało mi się na razie tego archiwum odszukać. Zachęcam jednak do odwiedzenia strony Andy'ego Biggs'a, gdzie jest artykuł ze zdjęciami symulatora będącego własnością NASA. Trzeba jednak pamiętać, że z budową czegoś podobnego zawsze wiążą się całkiem spore koszty. Można się jednak pobawić w zrobienie czegoś własnego. Przypomnę tu album, który niegdyś znalazłem w sieci:

Na razie jednak Orbiter będzie musiał poczekać.
Na koniec jeszcze jeden link. Koszt tego programu wynosi 50$ plus Vat jego opis na Wikipedii jest tu.

Kolejna runda "sprzątania" czyli "Kosmos", Celestia i Slooh

2011-12-11T00:00:00.000+01:00

W "Kosmosie" jesteśmy przy odcinku dziesiątym. Sagan opowiada w nim między innymi o koncepcjach budowy i powstawania wszechświata, zarówno tych naukowych jak i religijnych. Stąd właśnie wzięła się hinduska rzeźba widoczna poniżej :
Zaktualizowałem też Aneks poświęcony innej, serii: Kosmos - Tajemnice Wszechświata. Okazało się, że jest on obecny również na YouTube. Potem przyszła pora by odwiedzić TED:
Wirtualna wycieczka do granic znanego kosmosu pokazana przez Carter'a Emmart'a została zrealizowana przy pomocy programu, który można pobrać ze stron Planetarium Hayden'a. Nie używałem go nigdy wcześniej - o jego istnieniu przypomniał mi znajomy. Opis znajdujący się w Wikipedii brzmi na tyle ciekawie, że kto wie - może w przyszłym roku dam się skusić.
Pora się przyjrzeć teraz Celestii, której aktualny numer to 1.6.1. Czym różni się ona od pozostałych, można przeczytać tutaj, mnie zaintrygował wpis: "Updated Galileo add-on". Tak się składa, że w jednym z ostatnich postów zamieściłem grafikę przedstawiającą spotkanie sondy z Amaltheą. Tak mniej więcej wygląda to spotkanie w Celestii:

Jeżeli ktoś zechce się przenieść do wnętrza widocznej powyżej sceny, wystarczy mieć zainstalowany program następnie zaś kliknąć tu. Warto pamiętać również, że powyższą scenę można znacznie poprawić. W repozytorium Celestii znaleźć można zarówno tekstury Jowisza, jak i towarzyszących mu księżyców.
Misja Galileo została opisana przez Gregoria w części ósmej z jego tutoriali. Przypomnę, że cała seria składała się z następujących modułów:
1. Wszechświat (CelEdu0102): obok link do oryginalnej wersji.

2. Wewnętrzny Układ Słoneczny (CelEdu03E): obok link do oryginalnej wersji.

3. Zewnętrzny Układ Słoneczny (CelEdu04E): obok link do oryginalnej wersji.

4. Terraformowanie Marsa (CelEdu05): obok link do oryginalnej wersji.

6. Życie i śmierć gwiazd (CelEdu06): obok link do oryginalnej wersji.

7. Statki kosmiczne - część pierwsza (CelEdu07): obok link do oryginalnej wersji.

8. Statki kosmiczne - część druga (CelEdu08): obok link do oryginalnej wersji.

9. Początki Ziemi i Księżyca (CelEdu09): obok link do oryginalnej wersji.

10. Poszukiwanie pozaziemskiej inteligencji (CelEdu10): obok link do oryginalnej wersji.
Jak widać wszystkie zdążyły już zagościć na naszym blogu z wyjątkiem jednego - The World of Celestia będącego wprowadzeniem w całą serię. Gregorio skoncentrował się w nim na omówieniu filozofii pakietu oraz dołączył reprezentatywny zestaw dodatków pochodzących z pozostałych modułów. Sporo uwagi poświęcił również omówieniu spraw technicznych związanych z organizacją prezentacji. The world of Celestia to w sumie 40 lokalizacji opisanych 60 hiperłączami. Poniżej umieściłem jeden z odwiedzanych obiektów, mgławicę Rozetę:

Dla tych, którzy mają zainstalowany pakiet podaję bezpośredni link umożliwiający przeniesienie się w jej pobliże w Celestii. Co ciekawe, nie udało mi się jej odnaleźć w archiwum , z dokumentacji Gregoria wynika jednak że autorem tej mgławicy jest Carlos Ribelles.
Wracając jeszcze do edukacyjnej Celestii Gregoria warto wspomnieć, że każdy z tworzących ją modułów posiada własny, niezależny od pozostałych modułów zestaw dodatków. Dzięki takiemu rozwiązaniu wykorzystanie zasobów komputera zostaje ograniczone do niezbędnego optimum. Wszystko po to, aby nie przeciążyć komputera - każde z rozszerzeń bowiem zabiera część zasobów maszyny na której uruchamiany jest program.
Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie byśmy tworzyli własne zestawy. Przykładem może być tutaj lista gwiazd i mgławic z Mikroobserwatorium:

Wystarczy teraz przeszukać archiwum Celestii, dobierając odpowiednie rozszerzenia. Na koniec pozostaje jeszcze opracować scenariusze zajęć oraz karty pracy - i gotowe, mamy zestaw umożliwiający rozbudowę zajęć z użyciem Mikroobserwatorium o wirtualne eksploracje.

Slooh: przed wszystkim ściąga do aktualizacji. A teraz pora na zdjęcie:

Autorem powyższej fotografii jest najprawdopodobniej Mirek Kołodziej, powstała zaś ona w efekcie złożenia 21 fotografii programem Iris. Jak wygląda wersja złożona z siedmiu zdjęć widać tutaj, ja natomiast chciałbym zwrócić uwagę że NGC 5128 dostępne jest również na liście Mikroobserwatorium:

No, może z tą dostępnością trochę przesadziłem - na widzialność tej galaktyki trzeba będzie trochę poczekać:)

Mikroobserwatorium - update

2011-12-08T13:54:00.001+01:00

Sporo czasu minęło, odkąd opisałem Mikroobserwatorium. Chyba pora odświeżyć nieco temat, zwłaszcza że maleńkie teleskopy sprawują się całkiem nieźle. Zatem może po kolei:

Teleskopy posiadają dwa interfejsy.
Pierwszy, nowy znajduje się pod adresem: http://mo-www.cfa.harvard.edu/OWN/index.html.
Drugi, historyczny jest tutaj: http://mo-www.cfa.harvard.edu/microobs/guestobserverportal/
W sekcji Projects and activities warto szczególną uwagę zwrócić na Youth Astronomy Apprenticeship Program oraz Kids Capture Their Universe. Wspominałem już o tym bodajże w jednym tekście z października ubiegłego roku.
Tools and trainig to przede wszystkim link do archiwum:
http://mo-www.harvard.edu/jsp/servlet/MO.ID.ImageDirectory
Przechowywane w nim zdjęcia usuwane są po dwóch tygodniach. Część jednak jest archiwizowana pod tym adresem. Znajdują się tam najciekawsze ze zdjęć wykonanych w ciągu istnienie teleskopów.
W T&t znajdziemy również przewodniki po najprostszych operacjach związanych z obróbką zdjęć. Warto przyjrzeć się również pdf-om MicroObservatory Image 2.0 Manual oraz Processing Challenges QuickGuide. Do pdf-ów dołączone są pliki ćwiczeniowe.
Download software: zawiera do pobrania program Microobservatory Image 2.2.
News and views: czyli nowinki i wydarzenia. Szczególnie polecam odwiedzenie ostatniej Nocy z Księżycem, chociażby ze względu na mapy. Warto też zajrzeć na stronę Capture the Colorful Cosmos. Chociaż nie pierwszej młodości, zawiera parę inspirujących pomysłów na wystawę z użyciem zdjęć wykonanych przez Mikroobserwatorium.
About Microobservatory: czyli trochę o teleskopach. Najważniejszy w tym wszystkim jest tekst What’s Educational about Online Telescopes?: Evaluating 10 Years of MicroObservatory opublikowany w 2007r.
News and views: raz jeszcze, z naciskiem na ostatnie z wydarzeń.
Share your OWN Images: zaprowadzi nas między innymi na Facebook. Teleskopy mają również swoją stronę na Flickr'ze.
History of Telescopes: to kompendium na temat historii teleskopów. Niedawno wspomniałem o nim przy okazji porządków, zamieszczając również pochodzące stamtąd zdjęcie Kosmicznego Teleskopu Hubble'a.

Pora teraz wspomnieć o polskich materiałach. Jak łatwo się domyśleć, znajdują się one na EuHou:

Powyżej widać stronę, gdzie znajdują się tłumaczenia esejów poświęconych odkryciom Galileusza. Główna jednak strona poświęcona maleńkim teleskopom jest tutaj. Znaleźć można na niej podstawowe informacje umożliwiające posługiwanie się portalem. Warto też wspomnieć, że na EuHou Mikroobserwatorium jest powiązane z Galileoskopem oraz stanowi część większej sekcji, jaką są Teleskopy optyczne.

Przyszłość. Na początek proponuję obejrzenie wystąpienia Roy'a Gould'a na konferencji TedX pod koniec ubiegłego roku:

Opowiada w nim o nowym projekcie edukacyjnym, w którym teleskopy Mikroobserwatorium mogą być wykorzystane do ćwiczeń w poszukiwaniu egzoplanet metodą tranzytów. Bodajże dwa dni temu wypełniałem ankietę na temat wrażeń z użytkowania teleskopów. Wśród znajdujących się tam pytań trafiły się również takie jak to:

I choć nie sądzę, że przy pomocy Mikroobserwatorium uda się potwierdzić istnienie planet podobnych do tej o której pisałem wczoraj, to możliwość wyszukiwania nowych światów wygląda niezwykle ciekawie, podobnie zresztą jak pomysł stworzenia społeczności Do it yourself astronomy network:

Jak widać pomysłów (i chyba pieniędzy z grantu:)) koordynatorom Microobservatory nie brakuje.
Na zakończenie. Cóż, nie ukrywam że bardzo lubię ten projekt. Głównie ze względu na to, o czym napisał Gould we wspomnianym wcześniej artykule: "Not long ago, only the wealthiest schools could afford telescopes;now every school has equal opportunity for access." Właśnie to zdanie ukazuje sedno tego, czym jest Mikroobserwatorium. Chociaż tworzące go teleskopy parametrami nie grzeszą, są one dostępne dla każdego, zaś zabawa nimi może dać całkiem solidne podstawy by sięgnąć po coś innego. Pozostaje mi życzyć twórcom projektu aby ich życzenie dotyczące rozbudowy całego programu się spełniło.

"Prawie Ziemia" krążąca wokół "prawie Słońca"

2011-12-08T01:52:00.001+01:00

Kepler 22b: An Almost Earth Orbiting an Almost Sun
Źródło ilustracji: NASA / Ames / JPL-Caltech

Opis: Its the closest match to Earth that has yet been found. Recently discovered planet Kepler 22b has therefore instantly become the best place to find life outside our Solar System. The planet's host star, Kepler 22, is actually slightly smaller and cooler than the Sun, and lies 600 light-years from Earth toward the constellation of the Swan (Cygnus). The planet, Kepler 22b, is over twice the radius of the Earth and orbits slightly closer in, but lies in the habitable zone where liquid water could exist on the surface. Pictured above is an artists depiction of how Kepler 22b might appear to an approaching spaceship, in comparison to the inner planets of our Solar System. Whether Kepler 22b actually contains water or life is currently unknown. A SETI project, however, will begin monitoring Kepler 22b for signs of intelligence.

Tyle na szybko z APOD'u. Pozwoliłem sobie jeszcze umieścić grafikę przedstawiającą sprawcę tego całego zamieszania poniżej:

Artykuły na temat Keplera 22b pojawiły się również między innymi: w Wikiepedii, Gazecie, oraz w serwisie Kosmonauta.net.
Update 2011 12 13
Po pierwsze koniecznie trzeba wspomnieć o projekcie Planets Hunters, dostępnym już w polskiej wersji językowej. Aby zapoznać się z tutorialem na jego temat należy kliknąć tutaj. Poniżej natomiast zamieszczam film, który akurat mi się spodobał:

Po drugie: warto posłuchać, co mają do powiedzenia na temat tego projektu osoby zaangażowane w powstanie polskiej wersji językowej:

Po trzecie: jeden z seansów poświęconych egzoplanetom można pobrać ze stron WWT Ambassadors.

Po czwarte: na stronach misji Keplera znalazłem bardzo, jak dla mnie, obiecujący program - Light Grapher. Można tam również znaleźć materiały umożliwiające stworzenie seansu poświęconego egzoplanetom oraz odpowiednich prezentacji.
Na koniec: tranzyt "prawie Ziemi" wokół naszego Słońca będziemy mogli zaobserwować szóstego czerwca, przyszłego roku:

Wszystko to razem wzięte sprawia, że post dostaje nową etykietę.

Czas podsumowań

2011-11-29T18:27:00.001+01:00

To mamy grudzień. Wczoraj właśnie kupiłem kolejny tom Historii Podboju Kosmosu, tym razem poświęcony kosmicznemu teleskopowi Hubble'a. Jak prezentuje się on w najnowszym Orbiterze pisałem pod koniec października. Natomiast grafikę z Eyes on the Solar System widać poniżej:

Książeczka liczy ogółem 50 stron oraz zawiera całkiem obszerny zestaw fotografii. Część z nich to zdjęcia pochodzące z misji serwisowych teleskopu. Jedno z nich przypomniało mi analogiczną ilustrację z książeczki Mizielińskich. Reszta zdjęć to fotografie obiektów kosmicznych. wykonane przy pomocy teleskopu. Sprawdziłem, czy niektóre z nich są również dostępne w Observing with NASA. Ano są. Tak przy okazji - przygotowujemy sobie materiały do kolejnego warsztatu. Tak wygląda wstępnie zestaw linków pod obiekty z Układu Słonecznego dostępne w Observing with NASA:

Księżyc, Jowisz [Space School], Księżyce Galileuszowe, Wenus, Saturn, Mars, Słońce, Asteroidy: które z grafik i tekstów kryjących się pod łączami wykorzystamy, jeszcze nie wiem. Wiem natomiast, że z pewnością przyda się jedna z grafik przedstawiających Układ Słoneczny, które Emily Lakdawalla umieściła na blogu Planetary Society. Przydać się może również krótki raport, na temat aktualnych misji badawczych w Układzie Słonecznym. Jak zwykle towarzyszy mu poniższa grafika:

Na razie niech wszystko tu leży, tak aby było pod ręką. Start Curiosity odłożył porządkowanie bloga. Pora na przerwę, o której już pisałem.

Wenus

2011-11-29T09:48:00.001+01:00

Venus

Object Type: Planet Distance (closest to Earth): 37 million km (2 light minutes)

At first sight Venus is Earth's twin, but Venus is completely dry and enveloped in a dense choking atmosphere of carbon dioxide. Galileo's first telescopic observations of Venus in October, 1610 revealed that Venus showed phases, just like the Moon. The phases were evidence that Venus went around the Sun, not around the Earth. In your OWN image of Venus, can you see which phase Venus is showing? Explore more images of Venus in NASA's Photojournal.

Na Mikroobserwatorium bym raczej nie liczył. Wystarczy tak jak zwykle popatrzeć do archiwum, by zauważyć że Wenus z reguły gubi się w łunie Słońca. Już lepiej wykonać samemu zdjęcie chociażby jak to poniżej:

By było jasne, co na nim widać podobną scenę wygenerowałem Celestią. Wystarczy mieć ją zainstalowaną i kliknąć tu. Widok, który się ukaże nie będzie zbyt ciekawy, umożliwi jednak "trójwymiarową" eksplorację. Można w tym celu również użyć WWT. Jeżeli nasza przeglądarka ma zainstalowany Silverlight, to w wersji online planetarium Microsoftu uzyskamy obraz taki jak ten:

Udało mi się również (choć za drugim razem) uruchomić w przeglądarce jeden z seansów poświęconych powierzchni planety. Jego autorem jest Callum Turcan, najprawdopodobniej syn Petera o którym już zdążyłem wspomnieć kiedy tłumaczyliśmy seanse poświęcone powierzchni Ziemi. Warto pamiętać również o Bobie Hegwood'zie. Link do jego skryptu poświęconego Wenus jest tu. Sprawdziłem jeszcze wygląd planety w Eyes on the Solar System:

Jak widać w wersji otulonej chmurami prezentuje się całkiem, całkiem.

Powtórka z Europy

2011-11-28T19:25:00.001+01:00

Jupiter's Moons

Object Type: Moon

Distance (closest to Earth): 600 million km (33 light minutes)

Galileo's observations of Jupiter led to the discovery of four large satellites – called the Galilean Moons. Each Galilean Moon is a unique world: Io is engulfed in lava and volcanoes, Callisto has the oldest and most cratered surface in the solar system, Ganymede is bigger than the planet Mercury, and Europa may have a vast underground ocean. Using your OWN observations of Jupiter, create a movie to watch the motions of the Galilean moons, and compare your observations to those of Galileo. Explore more images of Jupiter's moons in NASA's Photojournal.

- Mikroobserwatorium, jak ostatnio;)

Ciągle się bawiąc portalem Eyes on the Solar System, podpiąłem pod powyższy tekst widok Galileo nad Europą:

Dane, dotyczące daty kiedy nastąpiło spotkanie sondy z lodowym księżycem można znaleźć między innymi na Galileo legacy site. Tu pozwoliłem sobie jeszcze wkleić film, powiązany z miniaturką widoczną powyżej w sekcji multimedia:

Urzekła mnie jeszcze grafika wyszperana w poświęconej misji Galileo sekcji Artwork:

Przedstawia ona spotkanie Galileo a Amaltheą, które miało miejsce w listopadzie 2002. Czy Eyes on the Solar System potrafi wygenerować podobny widok sprawdzę może innym razem. Tymczasem tak prezentuje się Amalthea w Celestii:

Do wygenerowania grafiki użyłem Celestii Gregoria. Jak sprawdza się w wersji "bez upiększeń" można sprawdzić klikając tu.

To mamy plamę

2011-11-28T01:05:00.001+01:00

Jupiter

Object Type: Planet
Distance (closest to Earth): 600 million km (33 light minutes)

The largest planet in our Solar System, Jupiter is a ball of hydrogen and helium gas that could hold a thousand Earths. Jupiter gives out more heat than it receives from the Sun, and if it were bigger, its gravity would have turned it into a star! In your OWN image of Jupiter, zoom-in and look for the dark cloud bands near the equator. Because of its rapid rotation, (Jupiter has a 10-hour day), cloud systems wrap around the planet!

Explore more with NASA's

Galileo space probe

Cóż, przejrzałem archiwum Mikroobserwatorium i mam wrażenie, że szukanie pasów chmur na zdjęciach Jowisza ma w tym wypadku raczej umiarkowany sens. Natomiast zdjęciem poniżej uraczył mnie dzisiaj Slooh:

Jak widać są i chmury, Czerwona Plama też jest. Jak będzie to wyglądać z punktu widzenia sondy Juno, gdy ta będzie wchodzić na orbitę wokół gazowego olbrzyma? Ano zobaczmy, wykorzystując Eyes on the Solar System:

Może jeszcze małe zbliżenie:

Cóż, przy całym szacunku dla twórców tego symulatora on-line Układu Słonecznego, to nad jakością tekstur poszczególnych obiektów mogliby jeszcze trochę popracować. Nie ma jednak co wybrzydzać. Eyes on the Solar System to naprawdę ciekawa aplikacja sieciowa. Można się z niej dowiedzieć całkiem sporo o aktualnie mających miejsce misjach i dlatego umieściłem ją w Skrzynce z narzędziami znajdującej się z boku na blogu.

Godspeed Curiosity!

2011-11-26T21:25:00.001+01:00

"Mars

Object Type: Planet

Distance (closest to Earth): 56 million km (3.1 light minutes)
The rocky red planet Mars takes 687 Earth days to travel around the Sun. Its motion across the sky helped early astronomers determine the laws of planetary motion. Over the years, telescopes and rovers have revealed mountains and canyons on the planet's surface. Mars owes its rust-red color to iron-rich minerals in its soil. Because the planet's axis is tilted, its icy polar caps grow and shrink with the seasons of the Martian year. Can you see the polar caps in your OWN image of Mars? Explore more images of Mars from NASA's Hubble Space Telescope

" -

taką wzmiankę na temat Marsa można znaleźć na stronach Mikroobserwatorium

Start Tytana V niosącego Curiosity w stronę Czerwonej Planety miał wręcz podręcznikowy przebieg, co widać poniżej:

Tak wyglądał jego schemat, który znalazłem w materiałach dla prasy:

Tak zaś wygląda schemat przeszło ośmiomiesięcznej podróży:

Jak widzę jest już krótki post u Emily, zachęcam też do śledzenia misji na Polskim forum astronautycznym. Opis dzisiejszych wydarzeń zaczyna się mniej więcej tu.
Update 30 listopada 2011:
Na blogu Emily pojawiły się jeszcze: tekst z kapitalnymi fotografiami i filmem przedstawiającym oddalającą się Curiosity oraz tekst poświęcony DSN.

Niebawem

2011-11-26T14:35:00.001+01:00

Start Curiosity ma nastąpić o 16.01. A tymczasem już można oglądać transmisję z ostatnich przygotowań:

Powyższy przekaz pochodzi ze stron JPL.

Czy się uda - start Curiosity

2011-11-25T12:51:00.008+01:00

Jutro, 26 listopada - z Cape canaveral na Florydzie rakieta Atlas V z łazikiem Curiosity wyruszy w kierunku Czerwonej Planety. Tym samym dołączy ona do grona zaszczytnego grona sond które badają lub badały Marsa:

Autorem powyższej grafiki jest Jason Davis, zaś trafiliśmy na nią za pośrednictwem bloga Emily., na którym znalazłem również to ładne zestawienie "marsjańskiej rodzinki":

Czy misja będzie udana i czy wszystko pójdzie zgodnie z planem i łazik wyląduje bezpiecznie w sierpniu 2012r - czas pokaże. A tymczasem podam kilka informacji dotyczących misji.
Badania jakie mają być przeprowadzone będą skupione wokół następujących celów:

ocena możliwości występowania potencjalnych warunków do życia w przeszłości
badanie możliwości utrzymania się życia organicznego na Marsie
wykonanie pomiarów meteorologicznych
poszukiwanie pierwiastków biogennych
badanie stopnia wilgotności z gleby i poszukiwanie wody oraz związków mineralnych z nią związanych
pomiary widma wysokoenergetycznego promieniowania naturalnego
badanie składu skał i gleby
charakterystyka możliwych cyklów hydrologicznych

Łazik ten jest większy od swoich poprzedników, a zbudowany jest z następujących elementów:

MastCam – kamera do wielospektralnej stereofotografii oraz filmowania
ChemCam – urządzenie do zdalnej detekcji składu chemicznego i mikrofotografii powierzchni próbek
Mars Hand Lens Imager (MAHLI) – kamera mikroskopowaAlpha Particle X-Ray Spectrometer (APXS) – spektrometr do badania składu chemicznego skał i gruntu.
CheMin – instrument do analiz mineralogicznych metodą dyfrakcji i fluorescencji rentgenowskiej.
Radiation Assessment Detector (RAD) – detektor szerokiego zakresu radiacji na powierzchni Marsa dla ustalenia zagrożeń przyszłej wyprawy załogowej
Mars Descent Imager (MARDI) – kamera do fotografowania i filmowania z wysoką rozdzielczością w fazie opadania i lądowania
Sample Analysis at Mars (SAM) – zintegrowany zespół przyrządów zawierający chromatograf gazowy, spektrometr masowy i laserowy do analiz minerałów i atmosfery.
Dynamic of Albedo Neutrons (DAN) – pulsujące źródło neutronów i detektor do wody lub lodu na powierzchni Marsa
Rover Environmental Monitoring Station (REMS) – stacja meteorologiczna (tyle z Wikipedii).

Dla tych, którym powyższy opis nie wystarcza na polskim forum astronautycznym znajduje się kompendium wiedzy o łaziku, ja zaś zapraszam na mały quiz:

Zabawa nie tylko dla dzieci, pytania niezbyt skomplikowane, lecz trzeba trochę uważać. Quiz funkcjonuje na zasadzie "wszystko albo nic." Odpowiesz poprawnie na wszystkie pytania - zostaniesz dopisany do listy zwycięzców i (~~najprawdopodobniej - jeszcze~~ Jacek ~~tego nie~~ sprawdził) będziesz mógł(a) sobie pobrać pamiątkowy certyfikat. (Dorota) Odpowiesz na jedno pytanie źle - cóż, dowiesz się o tym dopiero na końcu quizu i rzecz jasna nie otrzymujesz niczego.

Marsa aktualnie można znaleźć w gwiazdozbiorze Lwa:

Jak widać, trzeba się nieco uzbroić w cierpliwość - jest on widoczny mniej więcej od połowy nocy. Bliżej jak chcecie możecie się przyjrzeć przywołując widok w WWT. Tak zaś wygląda położenie Ziemi i Marsa w przestrzeni:

Jeżeli macie zainstalowaną Celestię, możecie też kliknąć ten link aby otwarła się ona z widokiem ustawionym jak powyżej. Na koniec jeszcze przypomnę, że wskazówki na temat modeli etc. związanych z łazikiem można znaleźć w tekście Mars jak w Hewelianum dla każdego. No i oczywiście link do oficjalnej strony:http://marsprogram.jpl.nasa.gov/msl/

Czas na porządki

2011-11-22T01:24:00.001+01:00

Faktycznie, kształt NGC 1614 przypomina literę Q. Nie wpadłbym na to, gdyby nie autor serwisu StarryCritters któremu chyba każdy DS potrafi się z czymś kojarzyć. Serwis jest generalnie adresowany do dzieciaków. Jak pisze jego autor: "This site combines incredible imagery from the Hubble Space Telescope, Spitzer Space Telescope and other great observatories with the imagination of children. " Oprócz pięknych zdjęć można znaleźć na nim również widoczną po lewej stronie talię kart (w sam raz, jako uzupełnienie Gwiezdnej talii), są trzy gry w poszukiwanie par, poświęcone planetom, mgławicom i galaktykom (przypomina mi się tutaj mini "Galaktyczne ZOO"). Jest również możliwość wysyłania e-kartek. "Kosmiczne stwory" zostały wyróżnione tytułem Hubble Gold Star 2010 przyznawanym najlepszym projektom edukacyjnym związanym ze słynnym teleskopem. Tak przy okazji warto również zajrzeć na ExInEd. Chociaż strona jest leciwa, to pomysły na prezentacje w niej zawarte wyglądają całkiem ciekawie:

Wrócę jeszcze na chwilę do warsztatu poświęconego WWT. Oprócz podsumowania oraz prezentacji warsztatowej myślę, że warto zapoznać się z filmami zawierającymi wystąpienia Curtisa Wonga na Big Idea Fest 2010, oraz Alyssy Goodman z kwietnia tego roku. Myślę, że mogą one uzupełnić materiały z konferencji TED. znalazłem jeszcze ciekawe zdjęcia z prezentacji dla licealistów oraz tekst znajdujący się na stronie The Fourth Paradigm.

Pozostaje jeszcze uporządkować całość materiału związanego z WWT. Łącznie z tym to w sumie 106 tekstów, zaś część zawartych w nich informacji niepotrzebnie się powtarza. Zamierzam sobie to wszystko na spokojnie przejrzeć, z czym może się wiązać przerwa w prowadzeniu bloga. Jak długo potrwa, sam jeszcze nie wiem. Dwa tygodnie, może miesiąc. W międzyczasie zapraszam do Mikroobserwatorium, w którym właśnie pojawiły się asteroidy:

Przypomnę też, że na YouTube trwa emisja Kosmosu;) Stanąłem w niej na odcinku piątym, tym razem poświęconym Marsowi:

Zaś na sam koniec mam zdjęcie z Telescopes from the Ground up:

Niech będąc na widoku przypomina, że kolejny numer "Eksploracji kosmosu" już niebawem. A przy okazji aż prosi się by porównać oryginał z orbiterowym odpowiednikiem, którego zdjęcie na tym blogu znajduje się tu.

Edukacja z WorldWide Telescope; Warsztat dla OEIiZK - Podsumowanie

2011-11-19T13:14:00.001+01:00

Na początku pragniemy gorąco podziękować Dyrekcji Ośrodka Edukacji Informatycznej i Zastosowań Komputerów w Warszawie za możliwość poprowadzenia warsztatu oraz Eli Kaweckiej za zainicjowanie spotkania i przesympatyczną opiekę w Warszawie. Kilka wykonanych przy okazji zdjęć zamieszczamy w poniższym albumie:

Oto kilka naszych refleksji, które mamy nadzieję, nieco rozszerzą niektóre z poruszonych w trakcie warsztatu kwestii.

WWT a inne, podobne programy - będąc ograniczeni ramami czasowymi i tematyką warsztatu siłą rzeczy koncentrowaliśmy się wyłącznie na WWT. Nie chcemy być jednak postrzegani jako osoby lansujące tezę, że program ten jest najlepszy lub jedyny w swoim rodzaju. Tak nie jest, co łatwo zauważyć chociażby po tym, że na naszym blogu obok WWT występuje również sporo tekstów poświęconych Stellarium, Celestii, Orbiterowi czy GoogleEarth. Każdy z tych programów posiada swoje mocne i słabe strony. Siłą rzeczy istnieje również naturalna tendencja, aby porównywać je pomiędzy sobą. Czy jednak istnieje faktycznie konieczność przeciwstawiania sobie tych narzędzi? Zasoby współczesnych komputerów osobistych przeciętnej klasy są wystarczające aby zainstalować je obok siebie i korzystać z ich najmocniejszych stron. W przypadku WWT jego atutem jest niezwykłe uproszczenie mechanizmów umożliwiających tworzenie prezentacji podobnych do seansów w planetarium. Przypominamy tutaj seans wykonany przez sześciolatka, chcemy również podkreślić fakt, że wykonanie każdego z pokazywanych przez nas seansów nie przekracza poziomu kompetencji ucznia pierwszej klasy gimnazjum.
WWT a Microsoft: chociaż WWT powstało w obrębie Microsoftu, chcielibyśmy zwrócić uwagę na fakt że program ten jest przede wszystkim efektem pasji konkretnych ludzi, szczególnie Curtisa Wonga oraz Jonathan'a Fay'a. Obaj oni działają w ramach ośrodka badawczego Microsoft Research oraz są pasjonatami astronomii amatorskiej. WWT było od początku rozwijane jako aplikacja służąca edukacji, jest to program darmowy, zaś próby jego oceny w podobny sposób jak aplikacji komercyjnych są naszym zdaniem pewnym nieporozumieniem. Przede wszystkim trzeba pamiętać, że jest to stabilna wersja beta z całym "dobrodziejstwem inwentarza" wynikającym z tego faktu.
WWT w szkole: zdajemy sobie sprawę z faktu, że wiele pracowni szkolnych posiada sprzęt, którego parametry mogą utrudnić korzystanie z tego programu. Na pewno nie ma sensu instalować go w pracowniach komputerowych, gdzie samo uruchomienie się maszyn trwa kwadrans (taka pracownia znajduje się w jednej ze szkół, do których uczęszczają nasze dzieci). Równocześnie jesteśmy pewni, że tego typu problemy nie wystąpią na większości komputerów domowych używanych przez nauczycieli czy uczniów przy założeniu, że maszyny te były zakupione lub modernizowane w przeciągu ostatnich trzech lat. Wybierając fragmenty dokumentacji do tłumaczenia staraliśmy się dobrać je tak, aby umożliwiały samodzielną pracę ucznia w domu bez konieczności pomocy nauczyciela, którego rolą jest w tym wypadku zachęta, zdefiniowanie tematów oraz ocena wyników pracy. W tym wypadku nauczyciel nawet nie musi umieć posługiwać się programem - wystarczy, że zna jego możliwości, do czego wystarczy jednorazowe zapoznanie się z materiałami opublikowanymi przez nas na Euhou w sekcji Ambasadorzy WorldWide Telescope. Przypominamy również, że seanse stworzone przy pomocy WWT można nagrać jako filmy. Sami tak robimy, posługując się darmowym programem aTube Catcher i umieszczając stworzone w ten sposób filmy na YouTube. Osobiście uważamy, że najwdzięczniejszym polem zastosowań WWT mogą być gimnazjalne projekty edukacyjne które ze swej definicji pozwalają na dużą swobodę w wyborze tematów i samodzielną pracę uczniów.
Kwestia praw autorskich związanych z wykorzystaniem treści udostępnianych przez WWT: WorldWide Telescope korzysta z materiałów pochodzących z różnorodnych źródeł i stworzonych przez różnych autorów. Poniżej zamieszczam częściową ich listę, uzyskaną przez wywołanie z menu Eksploruj polecenia O programie WorldWide Telescope:

Warto zwrócić uwagę, że w przypadku obrazów wykorzystanych przez program pochodzą one nie tylko ze źródeł NASA, której polityka odnośnie praw autorskich jest dość jasna. Sądzę zatem, że najlepiej jest bezpośrednio sprawdzać u źródeł.

Aby dotrzeć do informacji o prawach autorskich należy w przypadku konkretnego zdjęcia kliknąć na reprezentującej go miniaturze (na przykładzie powyżej oznaczonej numerem [1]) wywołać prawym klawiszem myszki menu podręczne, kliknąć pozycję Właściwości, a ukaże się okienko [2] zawierające informacje o zdjęciu włącznie z linkiem prowadzącym do strony gdzie zdjęcie to opublikowano. Jeżeli chodzi o obrazy całego nieba, to informacje o prawach autorskich znajdziemy wywołując analogiczne okienko przy pomocy przycisku (i) znajdującego się na dole interfejsu w miejscu obok cyfry [3].
Kiedy tłumaczyliśmy materiały edukacyjne znajdujące się na stronach Microsoftu oraz Harvardu to o zgodę na publikację tłumaczeń w sieci zwracaliśmy się bezpośrednio do osób koordynujących projekt WorldWide Telescope Ambassadors.
Jak wygląda status programu WWT Ambassadors na dziś? Jeżeli chodzi o amerykańską edycję projektu, to aktualnie prowadzone są przede wszystkim pilotaże w szkołach na terenie Bostonu. Aktualnie objęto nimi około 400 dzieciaków. Jak one wyglądają można obejrzeć na zdjęciach znajdujących się w naszej prezentacji. Dla przypomnienia zamieszczę może jeszcze film, pokazujący jak te pilotaże wyglądają:
Oprócz tego Amerykanie przeprowadzają pokazy WWT w ramach takich imprez jak mający niedawno miejsce Acton Discover STEM 2011 oraz mający się odbyć w marcu przyszłego roku USA Science and Engineering Festival.
Jeżeli chodzi o naszą edycję projektu to aktualnie mamy przetłumaczone i opublikowane kluczowe materiały umożliwiające samodzielną pracę z programem. Znajdują się one w sekcji Ambasadorzy WorldWide Telescope portalu EuHou, nad którą opiekę merytoryczną sprawuje profesor Lech Mankiewicz. Mieliśmy również przyjemność poprowadzić warsztat w trakcie tegorocznego Forum Innowacyjnych Nauczycieli i Szkół oraz XVIII Ogólnopolskiego Zjazdu PSNPP w Toruniu.
Plany na przyszłość. Aktualnie poszukujemy sposobów na finansowanie projektu. Zamierzamy dalej stopniowo rozbudowywać zestaw materiałów znajdujących się na EuHou. Wszelka pomoc w tym zakresie jest jak najmilej widziana. Szczególnie zależy nam na zawodowych nauczycielach którzy umieliby przeprowadzić pilotaże umożliwiające wypracowanie sensownych sposobów zastosowania WWT w realiach publicznych szkół.

Na zakończenie jeszcze małe podsumowanie:

Edukacja z WorldWide Telescope; OEIiZK Warszawa 16 listopada 2011 zawiera prezentację towarzyszącą warsztatom. Zapomniałem poprzednio dodać, że większość grafik znajdujących się w prezentacji jest powiązana hiperłączami z dodatkowymi materiałami.
Co słychać u WWT Ambasadorów dziś: szkic na temat tego, jak można wykorzystać WWT w kontekście nauczania różnych przedmiotów.

Spotkanie z astronomem - nieco szerzej;)

2011-11-18T22:14:00.001+01:00

Uff. To był naprawdę udany czas w Warszawie. Zanim jednak napiszemy o tym nieco więcej mamy fragment Panoramy z 15 listopada 2011 odsłaniający nieco kulisy wideokonferencji w trakcie której dzieciaki miały możliwość porozmawiania z Noblistą Saulem Perlmutterem:

Pełny zapis tej konferencji można obejrzeć - do wyboru albo u nas poniżej albo na portalu HandsOn Universe Polska. Jeszcze raz gratulujemy pomysłu i dziękujemy za sympatyczne spotkanie w Warszawie:)

Edukacja z WorldWide Telescope; OEIiZK Warszawa 16 listopada 2011

2011-11-15T14:25:00.001+01:00

Edukacja z WorldWide Telescope; OEIiZK Warszawa 16 listopada 2011

View more presentations from JacekKupras.

Ponieważ prezentacja jest obszerna, poniżej zamieszczam krótki spis treści będący równocześnie planem warsztatów. W nawiasach klamrowych zamieszczam numery slajdów rozpoczynających daną sekcję. Aby przejść bezpośrednio do konkretnego slajdu należy wpisać jego numer w okienko na prezentacji powyżej i nacisnąć Enter:

Czym jest WorldWide Telescope [3]: omówienie programu WorldWide Telescope;
Zapoznanie się z możliwościami programu: ćwiczenia praktyczne, zapoznanie się z przykładowymi seansami M57 - przykładem pracy sześciolatka oraz Kosmosem Pat Udomprasert;
Program WorldWide Telescope Ambassadors [14]: omówienie projektu edukacyjnego WorldWide Telescope Ambassadors;
Ambasadorzy WWT w Polsce [48]: omówienie polskiej edycji powyższego projektu;
Ćwiczenia praktyczne - stworzenie przykładowego, prostego seansu;
WWT w szkole [56]: omówienie możliwości zastosowania WWT w kontekście różnych zajęć szkolnych i pozaszkolnych. Proponuję przyjrzeć się szczególnie seansom: Mity sięgają gwiazd, Siedem szczytów oraz Malowanie kosmosu przy pomocy WWT.
Co dalej [80]?: dyskusja na temat przyszłości projektu Ambasadorzy WorldWide Telescope;

Wszystkie wspomniane powyżej seanse znajdują się również w folderze WarsztatWWT:

Można go pobrać jako zip [49MB] klikając tutaj: http://www.mediafire.com/?xg4f6cdcbn3cclj.

Spotkanie z astronomem ...

2011-11-14T23:09:00.001+01:00

Nic dodać, nic ująć tylko pogratulować i pomysłu i faktu, że jego realizacja się udała. Krótką wzmiankę o tym można znaleźć na EuHou - szkoda, mogłaby być nieco dłuższa;) Pytanie teraz kto po profesorze Perlmutterze następny. Skoro on nie odmówił to może nie odmówią i inni - pomysł zaś z takimi konferencjami jest przeciekawy. Kto zatem następny? Może któryś z eseistów z "Jerzego?" Albo któryś z naukowców z "Tu jesteśmy"? Zobaczymy. W międzyczasie natomiast zapraszam na spotkanie z Saganem:

Niestety, w wersji anglojęzycznej. W polskiej wersji językowej udało mi się znaleźć tylko trzy odcinki, które zlinkowałem sobie w tekście Przerwa na "Kosmos". Ostatni z nich jest poświęcony Keplerowi.
Update 2011 12 09
Nie wiem, gdzie to umieścić więc daję tutaj. Dzienniki Levy'ego, jednego z najwybitniejszych astroamatorów.

Spotkanie ze starożytnym Egiptem - mumifikacja

2011-11-12T17:22:00.001+01:00

Dzisiejsze spotkanie w muzealnej świetlicy rozpoczęliśmy od gry "Mummy Maker" znajdującej się na stronie BBC w sekcji History:

Wcielając się w rolę pomocnika balsamisty o imieniu Kha dzieci miały zgodnie ze staroegipskim zwyczajem zmumifikować ciało Ramosa, królewskiego oficera. Poszczególnym screen'om towarzyszyło polskie tłumaczenie (gra jest napisana w języku angielskim). Omawiałam z dziećmi poszczególne sekwencje gry a mali uczestnicy warsztatów odpowiadając na kolejne pytania z sukcesem przeprowadzili do końca proces mumifikacji Ramosa, który docelowo osiągnął życie wieczne. Zabawa była przednia. Kolejna część warsztatów miała charakter zajęć plastycznych, gdzie przygotowane wcześniej sarkofagi dzieci miały pomalować zgodnie z załączonymi zdjęciami bądź stworzyć własne kompozycje.

Ponieważ w tym roku nie planujemy już zajęć w MG może pora na małe podsumowanie:

Równonoc się odbyła: post podsumowujący zajęcia nawiązujące do równonocy, które mieliśmy w marcu br.;
Spotkanie z Orionem: zajęcia mające miejsce w luty. Wypada jeszcze dorzucić do tego następujące teksty: Orion w Celestii oraz Miesiąc z Orionem.

To wszystko jeżeli chodzi o ten rok. Cofnijmy się nieco wstecz:

Gry Starożytnego Egiptu - do tego tekstu wypada dodać wpisy: Pora na laskę Ra oraz Zacznijmy może od Scratcha.
Sobota w Muzeum: tym razem mamy namiastkę modelarstwa w postaci trzcinowych łodzi.
Życie w Starożytnym Egipcie: czyli świat pozagrobowy. Dzieci wykonywały sarkofagi tak jak dzisiaj. Dodatkowo penetrowaliśmy piramidę.
Noc z Księżycem - trochę rozgrzebana, zatem dodam: Po księżycowej nocce gdzie znajduje się mapa pokazująca dowiązane posty oraz Co, gdzie, kiedy gdzie można znaleźć plan jak taką nockę zorganizować.
Życie w Starożytnym Egipcie - podobnie jak w listopadzie - trzcinowe łodzie.

No i na koniec rok 2009:

Muzeum po raz trzeci: trochę nie w naszej konwencji. Towarzyszyliśmy św. Mikołajowi.
Krypta zapieczętowana: jak tytuł sam wskazuje.

W powyższym wykazie nie uwzględniłem wszystkich naszych kontaktów z MG lecz tylko te w których byliśmy współorganizatorami. Aby przejrzeć wszystkie "muzealne" posty wystarczy kliknąć tu.

Mity sięgają gwiazd

2011-11-07T18:52:00.001+01:00

Dziś mamy kolejny seans, tym razem będący przeniesieniem w wirtualny kosmos WorldWide Telescope fragmentu "Mitologii" Jana Parandowskiego:

Tworząc go, chciałam pokazać w jaki sposób można wykorzystać WorldWide Telescope podczas zajęć literackich. Mity i legendy świetnie się do tego nadają. Na początku przygotowałam tekst w Wordzie ("Dziwy niebieskie"), który miał zostać wyświetlony na poszczególnych klatkach seansu. Następnie ze Stellarium wypreparowaliśmy z Jackiem interesujące nas grafiki gwiazdozbiorów. Konstelacje w WWT mają nazwy łacińskie, więc jeszcze przed stworzeniem seansu, przygotowałam listę potrzebnych łacińskich nazw gwiazdozbiorów. Potem tylko praca nad seansem i niezła zabawa z animacją grafik:) Efekt można zobaczyć na załączonym filmie. Seans będący podstawą nagrania można pobrać z MediaFire klikając tutaj [7,55MB]. Wykorzystana muzyka to Oktober artysty Bersarin Quartett.
Wracając jeszcze do Stellarium. Tak wygląda grafika przedstawiająca gwiazdozbiór Panny wewnątrz tego programu:

Można ją skopiować wykonując zrzut ekranu. Nie jest to jednak najlepsze rozwiązanie, skoro wszystkie grafiki gwiazdozbiorów są zapisane w folderze gdzie znajduje się Stellarium. Wystarczy dobrze poszukać;) Podobnie jest również ze znajdującymi się w programie panoramami:

Dla przypomnienia, umieściliśmy powyżej grafikę z tekstu Słońce w kulturze, przy okazji przypominając sobie jedne z muzealnych zajęć. Na zakończenie przypominamy, że materiały na temat tego jak tworzyć seanse znajdują się w sekcji Ambasadorzy WorldWide Telescope na portalu EuHou.

Numer nie przejdzie;)

2011-11-06T15:55:00.000+01:00

Kiedy zobaczyłem widoczne powyżej zdjęcie M51 któremu towarzyszyły jeszcze dwa inne, przedstawiające mgławice Welon oraz Hantle zażartowałem: "Very interesting pictures of DS objects . Can you change the Epoxi in something similar to Mikroobservatory;)". Nie sądzę, aby taki numer przeszedł, lecz czemu nie spróbować. Jak widać, teleskopy znajdujące się na pokładzie Epoxi spisują się świetnie. Tak aktualnie wygląda ta sonda na grafice z Eyes on The Solar System:

Widać na niej obie kamery. Większa z nich to HRI. Zdjęcie wykonała ta mniejsza, nosząca nazwę MRI.
Testy związane z fotografowaniem DS'ów przy pomocy kamer sondy zostały przeprowadzone przez panów: Steve'a Wissler'a, Ken'a Klaasen'a oraz Dennis'a Wellnitz'a. Choć numer z Mikroobserwatorium w głębokim kosmosie raczej nie przejdzie, to przedsięwzięcie ma edukacyjne tło. Tak sądzę po wzmiance: "Steve is hoping to set up some educational outreach activities where students could submit proposals for observations, and once the images are on the ground and calibrated, the students could do the final processing. " znalezionej na stronach Epoxi. Przypomina mi się tutaj historia związana z Mars Express. Kiedy okazało się, że kamerka przewidziana pierwotnie wyłącznie do śledzenia oddzielenia się lądownika Beegle może wykonywać również zdjęcia Marsa, na dedykowanym blogu ukazują się regularnie zestawy zdjęć. Czy podobnego bloga doczekam się w przypadku Epoxi? Zobaczymy;)

Przerwa na "Kosmos"

2011-11-05T19:34:00.000+01:00

Wczoraj napisałem, że nie mam chwilowo pomysłu jakim programem zilustrować okładkę książeczki "Tu jesteśmy" Mizielińskich. A przecież wystarczy uruchomić WorldWide Telescope, ustawić tryb Układ Słoneczny i oddalić się na tyle, aby ukazał się widok jak ten powyżej. Nasze położenie w Galaktyce oznaczone jest na nim żółtą kropką. Pozostaje mi jeszcze zastanowić się nad tylną okładką, której reprodukcję widać po lewej. Znajduje się na niej słynna wypowiedź Carla Sagana, towarzysząca zdjęciu Pale Blue Dot, wykonanemu przez sondę Voyager 1 czternastego lutego 1990. Sagan pojawia się jeszcze w książeczce przy okazji omawiania płyt, które niosły ze sobą sondy Voyager oraz Pioneer. A jak jest z jego obecnością na na naszym blogu? Siedemnastego marca namierzyłem poniższy film, przy okazji notując sobie: "Jest on przeróbką pierwszej części audiobooka "Pale blue dot", której dokonał blogger podpisujący się jako "kasranov"."

Znalazłem wtedy również ciekawe wspomnienie o Saganie: "Wędrując dalej natrafiłem na Universe Today, konkretnie zaś tekst poświęcony pamięci Carla Sagana. Jego autor wspominał, że to właśnie Sagan uzmysłowił mu czym jest metoda naukowa - towarzyszył temu link do artykułu z całkiem ciekawą grafiką." Sagan pojawił się również w tekście Adios Phoenix, gdzie napisałem: "Trafiły się za to po drodze inne ciekawostki, jak chociażby strona Dona Davisa z ciekawymi zdjęciami Carla Sagana (m.in. z okresu powstawania filmu Cosmos)". Wspomniany film powstał w latach 1978-1979 i składał się z 13 odcinków, które zostały wyemitowane przez PBS rok później. Zapraszam na pierwszy z nich, znaleziony na YouTube:

Podzielony jest on na 6 części. Podobnie jest z odcinkami numer dwa i trzy. Niestety, pozostałych nie udało mi się odnaleźć a szkoda, bowiem w Polsce nie da się jej kupić w wersji DVD. Wygląda na to, że czeka mnie trochę roboty z aTube Catcher'em.

"Tu jesteśmy" - Aleksandra i Daniel Mizielińscy

2011-11-05T01:44:00.000+01:00

Chwilę wahałem się, czy kupić "Tu jesteśmy" małżeństwa Mizielińskich. W końcu jednak - i nie żałuję. "Każdy w dzieciństwie marzył, by polecieć w kosmos. Dzięki książce Tu jesteśmy Aleksandry i Daniela Mizielińskich stało się to możliwe. Rodzice i dzieci razem mogą wybrać się na Marsa!

Skorzystają z niej nie tylko młodzi naukowcy - to książka dla dociekliwych dzieci, które uważnie obserwują świat i zadają mnóstwo pytań. A także dla wszystkich marzycieli lubiących patrzeć w gwiazdy.
Zwięzłe, przystępne teksty przekazują ogrom wiedzy, którą zawstydzić można niejednego dorosłego. I ciekawostek, o których nie śniło się nawet uczonym.

Mizielińscy wielokrotnie już dowiedli, że potrafią najtrudniejsze nawet tematy pokazać w sposób, który fascynuje młodych czytelników i zadziwia ich rodziców. Tym razem udowadniają, że czarna z pozoru przestrzeń kosmiczna jest wszechświatem kolorów i kopalnią fascynujących opowieści." - tyle ze stron wydawcy, którym jest Znak. Książka to w zasadzie zbiór 46 infografik, utrzymanych w specyficznym, komiksowym charakterze. Poniżej jedna z nich, poświęcona misji Deep Impact:

Każdej ilustracji z reguły towarzyszy krótka wypowiedź badacza, związanego z danym tematem. W tym wypadku jest nim widoczny obok Michael A'Hearn, szef zarówno misji Deep Impact jak i jej kontynuacji funkcjonującej pod nazwą Epoxi. Styl w jakim są wykonane ilustracje można podać dziecku jako przykład do wykonania własnej pracy plastycznej, albumu czy gazetki. Autorzy postarali się, grafiki zawierały dokładnie tyle reprezentatywnych szczegółów ile trzeba. Jak dla mnie - to świetna robota oraz doskonałe źródło inspiracji. Warto przyjrzeć się niektórym z grafik znajdujących się na firmowej stronie państwa Mizielińskich. Książkę można sobie również częściowo pooglądać na dedykowanej jej stronie. Znajdziemy tam również grę nawiązującą do eksperymentu Opera. Próbujemy w niej rozpędzić neutrino do prędkości nadświetlnej:

Aby wejść na stronę gry kliknij tu. Wracając jednak jeszcze do grafik - towarzyszące im opisy są krótkie i oddają sedno. Łatwo jest jednak rozbudować je wyszukując odpowiednie treści w sieci. Mnie osobiście najbardziej cieszy fakt, że mogę tu dodatkowo wykorzystać również Celestię, Orbitera i WWT. Na szybko, kompilując sobie linki z do ilustracji z książki z tekstami znajdującymi się na blogu zrobił mi się taki oto wykaz:

Okładka: pomysłu na okładkę jeszcze nie mam.
Astronauci nurkują: zdjęcie nurkujących astronautów znalazłem w tekście HST jak nowy;
Stacja ISS: niech będzie O ISS'ie słów kilka bo na tym blogu o ISS'ie jest całkiem sporo;
Życie na stacji ISS: na początek niech będzie może Wirtualny astronauta. Bardziej zaś konkretnie Przegląd oraz Ostatni spacer.
Jak się dostać na Międzynarodową Stację Kosmiczną: może tak?
Dlaczego astronaucie potrzebny jest skafander: o spacerach kosmicznych było całkiem sporo. Może tutaj umieszczę teksty: Jak przeprowadzić EVA na Orbiterze oraz o tym jak wyjść w kosmos ze statku Delta Glider IV. Do przerobienia na PDF'y? Właściwie czemu nie.
Łazik Curiosity: pojawił się chociażby w tekście Mars jak w Hewelianum dla każdego;
Seti: może coś z Celestii 10? Sam nie wiem. Niech będzie na przykład Pandora.
Tytan: po przeszukaniu bloga niech będzie ten.
Pod lodem Europy: najpierw może poszukajmy. Niech będzie zatem wystąpienie Bila Stone'a na TED'zie oraz film na YouTube poświęcony eksploracji głębin. Mniej więcej jego druga połowa przedstawia symulację misji poświęconej badaniu znajdującego się pod lodem Europy oceanu .
Wyprawa na Marsa: ciekawe, że przeszukanie bloga niewiele dało. Inna sprawa, że zbytnio się nie starałem. Na pewno znajdzie się przynajmniej parę tekstów, a tymczasem niech będzie Deepstar.
Baza na Marsie: zobacz przykładowo: Przepis na Marsa 2;

To, co napisałem powyżej to bardziej zabawa w googlowanie po blogu niż obiektywny przegląd. Myślę jednak, że daje to pewien obraz tego jak można bawić się w rozbudowę treści zawartych w książeczce której kupno gorąco polecam.

Porządki w Muzeum

2011-11-03T15:52:00.002+01:00

Przez moment łudziłem się, że serwis http://www.pyramidcam.com "zmartwychwstał". Niestety, napis na fotografii szybko uzmysłowił mi że kamery są ciągle offline. Szkoda. Przygotowujemy się do kolejnych, muzealnych zajęć. Na początek może, aby by była pod ręką, wirtualna mumifikacja z sewisu BBC History:

Fajnie by było móc zgrać ją sobie offline. Być może uda się to zrobić FlashGetem. A tymczasem przejrzę sobie jeszcze "muzeum". Ostatnie zajęcia dotyczące mumii były tutaj. Przeszło rok temu - strasznie ten czas gna.
FlashGet za bardzo się nie przydał. Za to znalazłem artykuł jak Jak pobrać ze strony www animację Flash?
Opisana w nim procedura sprawdziła się na medal.

Dzień czwarty ...

2011-11-02T20:56:00.000+01:00

Pierwszego dnia nie było. Wpis nastąpił już po. Drugiego dnia mieliśmy Październik z głowy. Trzeciego dnia na blogu umieściłem Simonovą. Dziś jest dzień czwarty.

"Koniec epoki kredy"

2011-10-31T01:56:00.000+01:00

Przed chwilą zakończyłem odwiedziny serwisu EdHeads, gdzie mogłem przyjrzeć się między innymi symulacji operacji mózgu. Fajny ten serwis - nie znałem go wcześniej. Przyjrzałem się na nim między innymi symulacji procesu leczenia białaczki oraz projektowaniu telefonu. Ogółem tego typu zadań naliczyłem trzynaście. Przy okazji powróciło do mnie pewne pytanie. Kiedy czasami buszuję po sieci, łapię się na tym że często istnieje obok siebie kilka(naście/dziesiąt) porównywalnie dobrych serwisów na dany temat. Podobnie jest z różnymi narzędziami. Weźmy chociażby serwisy do przechowywania prezentacji - osobiście preferuję Slideshare. Ale czemu nie wybrać Prezi? A może Glogster'a, którego niedawno znalazła Dorota? Albo chociażby serwisy społecznościowe. Niby mam konto na Naszej Klasie, lecz z niego nie korzystam gdyż ... przesiadłem się na Facebooka. Nie, żebym chciał - po prostu parę osób których wypowiedzi uważam za wartościowe umieszcza swoje przemyślenia właśnie tam. Czy mam się już przymierzać do Google+?

Cóż, konto na wszelki wypadek też tam wyrobiłem:) Rzecz jasna, są to w pewnym sensie dylematy konsumenckie. Jak by to rzec - mój problem, zawsze w zanadrzu dobrze jest mieć własną wersję Sabbath Manifesto. Co jednak ma zrobić osoba, która chce sensownie stosować TIK w edukacji? Jak nie dać się zwariować natłokiem rzeczy porównywalnie dobrych? Zupełnie niedawno dał mi do myślenia fragment wywiadu z Agnieszką Bilską, w którym stwierdza ona że rodzice nie zdają sobie sprawy że ich dzieci potrafią być multitaskerami. Nie jestem nauczycielem jak pani Bilska, lecz tak mi się wydaje że nie potrafią. Tak twierdzi zresztą również chociażby John Medina. Jak dobrać zestaw narzędzi TIK tak, aby z jednej strony był efektywny z drugiej zaś aby nie dać się zwariować i nie przegiąć z technologią. Myślę, że pewną pomocą może być książka "Koniec epoki kredy" którą przywiozłem sobie z Forum. Jej autorka pisze na wstępie: "Jeżeli nie jesteś pewien swoich możliwości w świecie internetu - ta książka jest właśnie dla ciebie. Mam nadzieję, że pomoże ci zacząć". Przekartkowałem ją sobie dość uważnie, przy okazji robiąc sobie poniższą mapę:

Kiedy zacząłem się zastanawiać, czy opisane w niej przykłady można traktować jako wystarczający zbiór technik TIK użytecznych w szkole, to wyszło mi że odpowiedź brzmieć będzie na tak. Jeżeli zatem ktoś chce nie tyle rozpocząć edukacyjną przygodę z siecią, co znaleźć przewodnik umożliwiający optymalne dobranie narzędzi, to nie powinien być powyższą książeczką zawiedziony. Zwłaszcza że nie jest ona specjalnie gruba - 255 stron, droga - ok. 25 zł i najważniejsze: jej autorka nie jest informatykiem ani nauczycielem tego przedmiotu w szkole, co w tym przypadku jest jak najlepszą rekomendacją;) Na koniec jeszcze zajrzałem na powiązany z książką serwis Szkoła z klasą 2.0. Całkiem ciekawy: na szybko zlinkowałem sobie jak wypadli młodzi Polacy w testach e-Pisa oraz artykuł Czy nastolatki naprawdę "tracą rozum"? Cóż, porównując Pisa z e-Pisa - to chyba tracą;)
Update 22 listopada 2011
Lekcje w sieci: chwilowo niech wylądują tutaj. Przywędrowały dość nietypowo, bo z Astrobaz.

Bill Gates o (komarach, malarii i) systemie szkolnictwa

2011-10-29T02:04:00.000+02:00

Ponieważ malaria nie każdego może interesować, wyodrębniłem rozpoczynający się mniej więcej od połowy wystąpienia fragment gdzie Gates zaczyna mówić o szkolnictwie i umieściłem go na YouTube:

Całe wystąpienie Gates'a, bez moich cięć znajduje się na stronie TED klikając tutaj. Zatrzymam się jeszcze chwilę przy niektórych jego wypowiedziach:

20% amerykańskich uczniów z jego pokolenia otrzymało tak dobre wykształcenie, że stali się liderami na polu informatyki czy biotechnologii - Gates uważa, że była to zasługa świetnych nauczycieli;
aktualnie ten poziom niepokojąco spada - "Nie tylko jest niski, ale coraz niższy";
gospodarka aktualnie daje szansę jedynie ludziom z lepszym wykształceniem - z dalszej wypowiedzi wynika że ma na myśli nauki ścisłe;
ponad 30% amerykańskich dzieci nie kończy liceów;
nawet gdy skończy się liceum, to jeśli ma się niski dochód szansa na ukończenie studiów wynosi 25%
na podstawie swojego doświadczenia w prowadzeniu fundacji, która finansowała wiele przedsięwzięć edukacyjnych Gates uważa, że kluczem do poprawy stanu edukacji są dobrzy nauczyciele;
dobry nauczyciel potrafi podnieść poziom (mierzony testami) klasy w której uczy o 10% w ciągu roku;
tak naprawdę nie próbowano specjalnie badać, co powoduje, że ktoś ma świetne wyniki jako nauczyciel a ktoś inny nie;

Gates jako przykład, gdzie kładzie się ogromną wagę do jakości pracy nauczyciela podaje sieć szkół KIPP (Knowledge is Power Program):

Nie będę tutaj streszczał tego, co powiedziano w filmach. Wydaje się jednak, że czynnikiem wpływającym na skuteczność tego typu placówek jest wysoki poziom motywacji kadry wynikający z poczucia misji. Istnieją również w sieci tych szkół mechanizmy umożliwiające wyławianie najlepszych praktyk w nauczaniu, dzięki czemu mogą być one przenoszone i wdrażane w innych placówkach. Tak to najprościej można określić (tylko jak zmierzyć?). A tak na marginesie - skoro dobry nauczyciel potrafi tak znacząco podnieść poziom nauczania, to na ile nauczyciel zły jest w stanie ten poziom obniżyć? Przypomina mi się tutaj to, co napisał Papert: " Trudności z przedmiotami szkolnymi są często pierwszym etapem postępującego, intelektualnego procesu, który prowadzi nas do określenia siebie jako zlepka zdolności i niezdolności, jako bycia "matematykiem" lub "humanistą", "naturą artystyczną" lub "nieartystyczną", "muzykalnym" lub "niemuzykalnym", "głębokim" lub "powierzchownym", "inteligentnym" lub "tępym". I tak niedostatek staje się tożsamością, a uczenie się ulega zmianie: zamiast wczesnych, swobodnych odkryć świata czynionych przez małe dziecko, mamy ciężką harówkę najeżoną niebezpieczeństwami i ograniczeniami, które sobie sami narzucamy."

HST jak nowy

2011-10-28T23:30:00.002+02:00

Choć nie mam zbyt wiele czasu, aby bawić się Orbiterem z przyjemnością zainstalowałem sobie nowy dodatek rozszerzający możliwości "orbiterowego" HST. Nazywa się on HST-Ex, zaś jego autorem jest Brian Jones. Jak widać z menu poniżej, pojawiła się możliwość sterowania teleskopem:

Dodatkowo w pakiecie znajdują się również: scenariusze: startowy misji STS 31, startowy oraz podejścia pod teleskop misji STS 61. Ponieważ uczestniczące w tych misjach wahadłowce Discovery oraz Endeavour nie są obecne w standardowej konfiguracji Orbitera ich miejsce zajmuje Atlantis.

To na razie wszystko. Przed chwilą sprawdziłem sobie jeszcze, kiedy pojawi się poświęcony HST tomik z serii Historia podboju kosmosu:

Wygląda na to, że za miesiąc. Wtedy sobie spokojnie do tematyki wrócę a tymczasem przypominam że małe podsumowanie poświęcone słynnemu teleskopowi jest tu. Jeszcze może następujące strony dla przypomnienia:

Hubble Esa: obszerny serwis Europejskiej Agencji Kosmicznej. Generalnie jest tam tyle materiałów, że człowiek sam nie wie w co ręce włożyć. A to się trafi na Hall of Fame, a to na jakąś naklejkę, a to na prezentację typu Hubble Space Telescope Top 50 Images, którą w wersji PDF, PPS i PPT przerzuciłem na dysk. Tu zamieszczę może wyłącznie jej okładkę:

Przedstawia ona słynną M 42. Przyda się, by nie zapomnieć o jednym z seansów WWT, a tymczasem krótka animacja 3D na jej temat jest tu. Dorzucę jeszcze do tego zdjęcie proplydów:

Kolejna ze stron to Hubble Servicing Mission HD Videos. Tym razem może kadr z filmu, przedstawiającego trening astronautów:

Zrealizowano go przed misją STS 125. Ciekawy, polski raport na jej temat [pdf] znajduje się tu.
The Hubble Heritage Project. Z tego serwisu wybrałem poniższą grafikę:

Przedstawia ona Mgławicę Carina. Wybrałem to zdjęcie ze względu na Richarda Arnest'a, kompozytora muzyki dedykowanej tej mgławicy. Zlinkowałem sobie jeszcze gromadę galaktyk MACSJ 1206.
HubbleSite: przede wszystkim link do strony, gdzie znajduje się przepis na model Hubble'a. Kolejny link to wzmianka o WWT. Jest również obszerny dział poświęcony GoogleSky. Po drodze trafił się Flowplayer - może się przyda. Na sam koniec mam jeszcze film:

Pewnie już trafił się gdzieś na blogu poniżej. Przyjdzie czas - to poszukam. Tymczasem niech będzie też tu.

Blended learning

2011-10-22T14:32:00.000+02:00

Zestaw polskojęzycznych seansów WWT chwilowo mogę zamknąć. Przyjdzie do niego powrócić przed Warszawą. A tymczasem pora się nieco bardziej przyjrzeć czemuś innemu:

Powyższe wystąpienie Salmana Khana na konferencji TED w marcu tego roku przypomniało mi się po obejrzeniu materiału Big Thinkers: Salman Khan on Liberating the Classroom for Creativity znajdującego się na Edutopii.

Zdecydowałem się jeszcze przerzucić stamtąd tu następujące linki:

KhanAcademy.org - gdzie można się bliżej przyjrzeć temu, co właściwie robi Salman Khan;
The Gates Notes: The Los Altos Pilot Program - film, zawierający wypowiedzi nauczycieli, którzy prowadzą pilotaże KA w swoich szkołach;
How Khan Exercise Software Works - ważne, daje wgląd w strukturę KA;
Wired Magazine: How Khan Academy Is Changing the Rules of Education - ważny tekst; zasygnalizowano w nim również elementy krytyki KA szczególnie ze strony "konstrukcjonistów"
Connecting Project-Based and Blended Learning - cóż, takie połączenie samo się narzuca;
Polska wersja KhanAcademy na EuHou: jak sama wersja wskazuje;

Od siebie dodałem jeszcze:

What Does Successful Project-Based Learning Look Like? - tak, aby mieć pod ręką jakiś standard.
Projekt edukacyjny - zawiera wypowiedź Resnicka oraz linki do stron związanych z gimnazjalnymi projektami edukacyjnymi;
Science buddies: modelowy serwis, jeżeli chodzi o project-based learning;

Blended learning to pozornie prawie nic nowego. Termin bowiem, najprościej rzecz ujmując, oznacza sposób nauczania polegający na łączeniu różnych technik i metod, z których część odbywa się w środowisku sieciowym lub przy pomocy urządzeń mobilnych. Wydaje mi się jednak, że nowy jest sposób w jaki to łączenie się odbywa. Właściwie, chyba chodzi nawet bardziej o rozłożenie akcentów i zachowanie równowagi. Łatwiej mi to sobie wyobrazić, niż próbować definiować. Zwrócę zatem uwagę na grafikę widoczną po lewej. Czy któryś z elementów pierścienia, na który składają się: M - learning, E-learning oraz tradycyjne zajęcia zajmuje bardziej uprzywilejowaną pozycję czy też nie? Myślę, że intuicyjna odpowiedź na to pytanie będzie najlepiej odpowiadać na to, czym blended learning powinno być. Warto jeszcze sobie zadać pytanie, po co się to może przydać? Tu przypomina mi się wideo, które na siłę dolepiłem do tekstu podsumowującego wwt. Jest okazja, by je tu przerzucić razem z towarzyszącym mu artykułem Pozwólcie uczniom zabłyszczeć:

Agnieszka Bilska, nauczycielka w gimnazjum gdzie to wideo powstało mówiąc: "Skoro wszyscy wiemy, że dzieci niemal od urodzenia posługują się laptopami i komórkami, powinniśmy szkołę wprowadzić w ich świat. Nauczanie nie może być jednostronnym procesem, lepiej żeby było wymianą doświadczeń." ma chyba na myśli budowanie relacji z uczniami. A co z pozostałymi argumentami "za"? Oszczędność czasu? Tak. Wygoda? Na pewno. Efektywność nauczania? Tu będę na razie ostrożny. Myślę że tak - chociaż nie jestem pewien. Dla mnie jednak najważniejszym argumentem jest za tym trybem kształcenia jest konieczność oraz możliwość wyrównywania szans.
Jednej rzeczy w diagramie dotyczącym blended learning mi brakuje - dorzućmy zatem outdoor education i teraz powinno grać:

No, może z taką formą outdooru to trochę przesadziłem. Ale gra miejska lub geocaching myślę że mogą być. Umiejętność zarządzania ryzykiem zresztą też.
Update 2011 10 26
Nie wiem, czy poniższe linki tak do końca korespondują z tematem, lecz wolę mieć je tutaj niż otwierać dla nich nowe wątki ... a zatem:
Copyscape - serwis do śledzenia, czy zawartość strony nie została skopiowana na inny serwis;
Prawo autorskie pod kątem tworzenia wideo z uczniami - użyteczne;
Workflowy - ciekawe;

Adios Phoenix

2011-10-20T23:16:00.000+02:00

Z góry uprzedzę, że umieszczone poniżej nagranie z seansu poświęconego misji Phoenix'a nie chodzi zbyt płynnie. Zastanawiałem się nawet, czy nie nagrać go jeszcze raz, tyle że na mocniejszej maszynie. Doszedłem jednak do wniosku, że w tej formie w jakiej jest może być on przedmiotem dalszych eksperymentów. Lecz może najpierw zapraszam by zapoznać się z filmem:

Plik WWT z seansem w oparciu o które wykonałem nagranie można, jak zwykle, pobrać z Mediafire [1.02MB] klikając tutaj. Autorem oryginalnej wersji w oparciu o którą dokonałem tłumaczenia jest wspomniany już przy okazji Ziemi Nocą Dinoj Surendran. Teraz, dla porównania, przypomnę animację o podobnej treści która powstała w JPL:

Przyjmijmy, że stanowi ona pewnego rodzaju punkt odniesienia. Jak wykorzystać ją jako źródło inspiracji aby rozbudować lub poprawić seans WWT? Wspomnę jeszcze, że nagranie pierwszego z filmów wykonałem przy pomocy programu aTube Catcher na komputerze dysponującym procesorem AMD Athlon(tm) II X2 245, pamięcią 2GB oraz kartą graficzną NVIDIA GeForce 7025 , 256MB. To nie jest specjalnie mocny sprzęt, prawda? Dysponując nieco lepszą konfiguracją oraz być może zmieniając program do nagrywania ekranu powinno się jeszcze dać o wiele więcej z WWTeleskopu wycisnąć.

Wbudowana w WWT panorama otoczenia gdzie wylądował Phoenix to moim zdaniem jedno z najciekawszych zdjęć. Jeżeli rozejrzymy się w niej dokoła, znajdziemy nie tylko miejsce, gdzie ramię lądownika dokopało się do wody, lecz również chociażby widoczną na zdjęciu obok płytę, powstałą w ramach projektu Visions of Mars. Znalazł się na niej imponujący zestaw reprodukcji tekstów, prac plastycznych, oraz nagrań radiowych poświęconych Czerwonej Planecie. Zostały na niej również utrwalone wypowiedzi między innymi Carla Sagana, Artura Clarke'a, Louisa Friedman'a, Judith Merrill. Zostały wreszcie umieszczone imiona i nazwiska blisko 250 000 osób zebrane za pośrednictwem internetowego formularza. Sama płyta została wykonana z materiału określonego mianem "silica glass". Jeżeli dobrze zrozumiałem, termin ten oznacza szkło kwarcowe. Wykonana zeń płyta powinna przetrwać tysiące lat. Czy ktoś ją kiedykolwiek znajdzie? Co zostanie do tego czasu z Phoenixa? Poniżej widać dwa zdjęcia, wykonane przez MRO:

Warto zwrócić uwagę, jak w międzyczasie zmienił się wygląd statku. Wydaje się on mniejszy, jest o wiele ciemniejszy i nie widać zupełnie jednej z baterii słonecznych. Z towarzyszącego zdjęciu artykułu można się dowiedzieć, że ciężar suchego lodu przygniatającego lądownik w zimie może wynosić nawet paręset funtów. Próbowałem jeszcze odnaleźć w sieci kopię feniksowej płytki. Ciekawe, lecz ani do kupienia ani do ściągnięcia niczego nie znalazłem - no, może z wyjątkiem fragmentów chociażby takich jak tych parę reprodukcji, albo tekstu z mapą Percivala Lowella, którą zamieszczam poniżej:

Trafiły się za to po drodze inne ciekawostki, jak chociażby strona Dona Davisa z ciekawymi zdjęciami Carla Sagana (m.in. z okresu powstawania filmu Cosmos) czy ponowne odwiedziny na stronie IAAA, która przypomniała mi Waltera Myersa:

Copyright Walter Myers. Used with permission. http://www.arcadiastreet.com/cgvistas/

Kto wie, być może ekipa która kiedyś dotrze do Phoenixa i odnajdzie pokrytą warstwą pyłu płytę zawierającą przesłanie z odległej przeszłości będzie wyglądać właśnie tak jak ta dwójka na grafice powyżej.
A może będą przypominać tych z Orbitera:

Autorem widocznej powyżej dwójki jest Loru. Update 2011 10 27 Pomysł na konkurs?

Piosenka z innej bajki

2011-10-20T02:06:00.004+02:00

Wrzuciłem sobie powyższe wideo na bloga po to, by nie zapomnieć o materiałach znajdujących się na Edutopii. Jeden z nich już kiedyś wylądował na blogu. No, może jeszcze powyższe wideo przyda się po to by je komuś pokazać i usłyszeć w odpowiedzi tekst: "A u nas w szkole to komputery uruchamiają się przez dziesięć minut, zaś kolejne pięć zajmuje logowanie się do sieci." A co, należy mi się trochę rozrywki, prawda?

Centrum Galaktyki

2011-10-19T01:06:00.002+02:00

"Sagittarius A

Object Type: Black hole/star cluster/galaxy

Distance: 26,000 light year
Constellation: Sagittarius

Look towards the constellation Sagittarius and you look towards the center of our galaxy. Beyond the impenetrable curtain of stars and dust lies Sagittarius A, a turbulent and dangerous place filled with X-ray hot gas and the remnants of exploded stars. Look closer, and you find Sagittarius A*, the giant black hole that resides at the very center of the Milky Way! The stars you see in your OWN image are just the brightest and closest of billions of stars lying between us and the very heart of our galaxy." - chwilę się naszukałem, zanim znalazłem w archiwum Mikroobserwatorium zdjęcie odpowiadające temu opisowi:

Powstało ono 23 września bieżącego roku, zaś w chwili jego wykonywania "Donald" celował w punkt nieba o współrzędnych Rektascencja: 17h 46.3m Deklinacja: -28 stopni 56 minut. Wycelowałem i ja. Ciekawe, co znajdę jutro w skrzynce pocztowej? Zobaczymy.
Powoli zbliżamy się do końca tłumaczeń przykładowych seansów WWT. Staram się wybierać te, które mają w sobie "coś szczególnego". Dziś przetłumaczyliśmy seans autorstwa Doug'a Roberts'a poświęcony Centrum Drogi Mlecznej. Roberts po mistrzowsku pokazuje w nim, jak posługiwać się wbudowanymi w WWT zdjęciami wykonanymi w różnych pasmach spektrum przy okazji fundując nam wycieczkę do centrum Galaktyki. Jak zwykle nagranie tego seansu umieściłem na YouTube:
Źródłowy plik WWT [3,45MB] jest do pobrania tutaj. Oryginalną, anglojęzyczną wersję znajdziesz na stronie WWTA, możesz też (na własne ryzyko;) uruchomić seans w przeglądarce.

Ziemia nocą ...

2011-10-17T16:08:00.000+02:00

Pora na kolejne nagranie, korespondujące z wciąż trwającym liczeniem gwiazd. Tym razem jako źródło posłużył mi seans Earth@Night, którego autorem jest Dinoj Surendran z Microsoft Research. Zobacz, na co zwrócił on uwagę przyglądając się nocnej twarzy naszej planety:

A co dostrzeżesz ty? Plik stanowiący podstawę do nagrania umieściłem na MediaFire. Ściągniesz go [ok. 3MB] klikając tutaj. W wersji źródłowej możesz obejrzeć go w oknie przeglądarki. Wewnątrz WWT znajdziesz go w grupie Kiosk. Mapie, która posłużyła jako podkład do powyższego seansu poświęcony jest również tekst na APOD'zie, ja natomiast zapraszam jeszcze do obejrzenia jednego filmu:

Powstał on na podstawie zdjęć wykonanych w ramach Ekspedycji 29. Autor filmu prowadzi bloga, na którym dołączył jeszcze do filmu parę kapitalnych zdjęć.

Ruszyło liczenie gwiazd

2011-10-14T20:19:00.002+02:00

Niewiele brakło, bym przeoczył. Na szczęście przypomniał mi o tym mail wysłany z EuHou. Zatem, dla przypomnienia, do 28 października trwa liczenie gwiazd w Łabędziu w ramach tegorocznej akcji Great World Wide Star Count. Jest pretekst, aby nieco odświeżyć prezentację na temat tego projektu:

Great world wide star count

View more presentations from JacekKupras.

Jeszcze, aby mieć pod ręką instrukcja w wersji angielskiej. Polską wersję można wczytać klikając tu.

Chociaż pochodzi z ubiegłego roku ciągle jest aktualna - no, może za wyjątkiem umieszczonych w niej dat.

Aby móc zamknąć temat Forum ...

2011-10-12T08:58:00.000+02:00

wrzuciłem jeszcze trochę zdjęć:

Myślę, że dobrze oddają one klimat całej imprezy. To był naprawdę ciekawy pobyt w Warszawie. Oprócz poprowadzenia warsztatów mieliśmy przyjemność poznania przynajmniej niektórych z nauczycieli tworzących elitę tego zawodu. Nie zazdrościmy jury. Reguły konkursów rządzą się swoimi prawami - muszą w nich być nominowani oraz zwycięzcy. Tak naprawdę jednak każdy z prezentowanych projektów był niepowtarzalny i wyjątkowy. Co ciekawe, chociaż formuła konkursu była otwarta nie zauważyliśmy aby wśród wyróżnionych projektów przewagę miały te które powstały w szkołach niepublicznych. Przed chwilą, by się jeszcze upewnić przejrzałem listę nominowanych - wymienieni na niej nauczyciele pracują w szkołach publicznych.

Edukacja z WorldWide Telescope; Forum Innowacyjnych Nauczycieli i Szkół; Warszawa 7-8 października 2011

2011-10-10T13:36:00.000+02:00

Poniżej zamieszczamy materiały z warsztatu Edukacja z WorldWide Telescope który miał miejsce w trakcie Forum Innowacyjnych Nauczycieli i Szkół w Warszawie, 7-8 października 2011. Kilka wykonanych przy okazji zdjęć umieściliśmy w tym albumie.

Prezentacja, od której rozpoczęliśmy warsztaty: przy jej przeglądaniu warto zwrócić uwagę, że niektóre ze slajdów lub osadzonych w nich grafik w nich zawierają hiperłącza prowadzące do filmów czy stron zewnętrznych. Można to rozpoznać po zmianie odcienia slajdu lub grafiki na jaśniejszy w momencie umieszczenia na nich kursora myszki.

WorldWide Telescope

View more presentations from JacekKupras.

Kluczowe materiały dotyczące WorldWideTelescope:

Ambasadorzy WorldWide Telescope: polska sekcja projektu na HandsOn Universe Polska. Zawiera ona materiały, od których warto rozpocząć poznawanie WorldWide Telescope.
Kosmos Pat Udomprasert: seans, od którego proponujemy rozpocząć zabawę z programem;
Wędrówka po Ziemi z Peterem Turcan'em: dwa przykłady seansów geograficznych;
Malowanie Kosmosu przy pomocy WorldWide Telescope: pomysł na zajęcia plastyczne;
Zaproszenie do galaktyk: trailer Gregoria poświęcony wprowadzeniu do zajęć o galaktykach oraz przykład karty pracy do pobrania;
Getting started in the classroom with WWT: po angielsku, wskazówki od czego rozpocząć stosowanie WWT w klasie;
Co słychać u WWT Ambasadorów dziś: szkic na temat tego, jak można wykorzystać WWT w kontekście nauczania różnych przedmiotów;

Jak publikować seanse? Takie pytanie otrzymaliśmy na drugim z warsztatów. WorldWide Telescope zapisuje seanse w postaci plików z rozszerzeniem WWT które można potem umieścić albo na własnym serwerze, albo na którymś z bezpłatnych jako plik do pobrania. Jest to najprostsze rozwiązanie, niestety odbiorca może przejrzeć seans dopiero po pobraniu i wczytaniu go do WorldWide Telescope na swoim komputerze. Dlatego proponujemy inne rozwiązanie. Po przygotowaniu seansu nagrywamy go dodatkowo przy pomocy któregoś z bezpłatnych programów do nagrywania tego co się dzieje na ekranie. My, ze względu na prostotę obsługi używamy programu aTube Catcher:

Aby przy pomocy tego programu nagrać to, co dzieje się na ekranie monitora wystarczy wybrać zakładkę Screen Record, następnie wskazać obszar ekranu lub okno aplikacji którą chcemy nagrywać, wybrać urządzenie audio z którego chcemy przechwycić dźwięk oraz wskazać folder, gdzie zostanie zapisany film. Po nagraniu możemy usunąć niepotrzebne sekundy z początku i końca filmu. W tym celu wybieramy z menu Narzędzia polecenie Video&Audio Crop Tool:

Jak widać powyżej, wystarczy teraz wybrać nagrany wcześniej film oraz suwakami wskazać które z niepotrzebnych sekund na początku i na końcu filmu chcemy usunąć. Po naciśnięciu przycisku Start następuje konwersja. Po jej zakończeniu umieszczamy nagrany film na YouTube, natomiast seans w postaci oryginalnej przesyłamy na serwer z którego odbiorca może go pobrać. Wystarczy teraz opracować wpis na blogu (lub stronie szkolnej) zawierający: tytuł seansu, osadzone nagranie YouTube, krótki opis seansu oraz link do pobrania go w wersji źródłowej.

"Gadżety" które zaprezentowaliśmy przy okazji warsztatu: Nie są one bezpośrednio związane z programem Ambasadorzy WorldWide Telescope, mogą być jednak użyte również w jego kontekście:

Kompaktowy kosmos: zestaw płyt CD z etykietami dzięki którym może być wykorzystany do poprowadzenia zajęć ułatwiających wyobrażenie sobie odległości w Kosmosie:

Etykiety umożliwiające wykonanie powyższego zestawu znajdują się w PDF-ie który można pobrać bezpośrednio (uwaga, plik ok. 11.MB) klikając tutaj. Reprodukcje poszczególnych etykiet z płyt zestawu oraz pomysły na ich zastosowanie można również znaleźć w tekstach Kompaktowy kosmos znajdujących się na tym blogu.

Gwiezdna talia: zestaw kart służących do nauki gwiazdozbiorów możemy pobrać [ok.11MB] z Mediafire w formacie doc (kliknij tutaj).

Karta zawierająca opisy paru gier możliwych do rozegrania tą talią można pobrać w formacie pdf klikając tu. Koniecznie warto odwiedzić również forum, na którym tłumaczenie talii się rozpoczęło. Niezbędne linki umieściliśmy w tekście "Star Deck" - Gwiezdna talia.

Spektroskop: jak widać poniżej wystarczy do jego konstrukcji płyta CD, kartka z bloku technicznego, nożyczki i dobry klej:

Szablon do jego wykonania można pobrać klikając tutaj. Przy okazji wspomnę, że proste przepisy na proste spektroskopy można znaleźć również na EuHou.

Papierowy wahadłowiec: pdf zawierający opis wykonania prostego modelu wahadłowca oraz paru zabaw z nim związanych można przejrzeć przechodząc do tekstu Zrób sobie Shuttle'a;). Poniżej natomiast zamieściłem album z imprezy outdoorowej, gdzie model ten wykorzystano w dwóch zadaniach dla dzieciaków.

Papierowy model sondy "Phoenix": jest on repliką modelu, który znajdował się na pulpicie jednego z kontrolerów lotu pracujących w JPL.

Model ten pojawia się w 36 sekundzie filmu Nerves and Joy, pokazującego emocje towarzyszące lądowaniu Feniksa na Marsie które miało miejsce 26 maja 2008r.:

Udało mi się papierowego Feniksa odnaleźć. Napisałem o tym jeszcze w tekście Co o Feniksie warto wiedzieć....

Na zakończenie:

W trakcie warsztatu staraliśmy się wyeksponować prostotę, z jaką można przygotować efektowne prezentacje - seanse przy pomocy WorldWide Telescope. Mamy nadzieję, że nam się to udało. Pozwolimy sobie jeszcze tutaj zamieścić film będący nagraniem seansu stworzonego przez Benjamina, sześciolatka z Toronto:

Jak widać, również takie maluchy radzą sobie dobrze z WWT.
Osobiście uważamy jednak, że najwdzięczniejszym polem zastosowań tego programu mogą być gimnazjalne projekty edukacyjne, w swoich założeniach pozwalające zarówno na samodzielną pracę jak i samodzielny wybór tematu przez ucznia. Warto jednak pamiętać, że praca z WWT może być elementem zajęć z geografii, biologii, informatyki, fizyki czy plastyki praktycznie na dowolnym szczeblu nauczania. Program ten może być cennym narzędziem zarówno dla nauczyciela pracującego w przedszkolu chcącego pokazać dzieciakom piękno kolorów Kosmosu jak i dla wykładowcy astrofizyki. W tym drugim przypadku, na zasadzie ciekawostki, podajemy link do materiałów prof. Goodman z Uniwersytetu Harvarda.

Na koniec pragniemy gorąco podziękować uczestnikom naszego warsztatu za wszelkie uwagi i wskazówki które padły w trakcie zajęć. Na wszelkie pytania w miarę naszych możliwości postaramy się odpowiedzieć. Można je kierować na adres: jacekkupras[at]o2.pl .

Zaproszenie do galaktyk

2011-10-06T10:37:00.002+02:00

Poniżej kolejny trailer Gregoria, tym razem będący zaproszeniem do zajęć poświęconych galaktykom:

Tak w sam raz, aby oderwać się od codzienności. Tymczasem u nas trwa pakowanie się pod jutrzejsze warsztaty. Oprócz rzeczy, które zabieramy ze sobą umieszczam na blogu linki, które mogą mi się przydać w trakcie prezentacji.

Skoro rozpocząłem ten tekst filmem o galaktykach, znajdzie się wśród nich na pewno Kompaktowy kosmos. Mogą się przydać również prezentacje z Hubble Site poświęcone niektórym z galaktyk: Tadpole Galaxy (Galaktyka Kijanka), NGC 1300, Whirlpool Galaxy (Galaktyka Wirowa), NGC 4449 (APOD), Hubble Ultra Deep Field (Ultragłębokie Pole Hubble'a).Warto również wspomnieć o poświęconej galaktykom sekcji Mikroobserwatorium. Na Mediafire ląduje jeszcze karta pracy zawierająca proste ćwiczenie dotyczące klasyfikacji galaktyk Hubble'a. Można ją pobrać klikając tutaj. Nieco inną wersję znajdującego się w karcie diagramu przedstawiającego rodzaje kształtów galaktyk zamieszczam poniżej:

Sama zaś karta powstała na podstawie całkiem ciekawych materiałów edukacyjnych znajdujących się na stronach EuroVOAIDA. Choć przeznaczone są one do użycia w kontekście Stellarium, nic nie stoi na przeszkodzie aby się bawić nimi również w kontekście WWT.
Update 16 października 2011:
Dodatkowo warto odwiedzić: Obserwacje Ciągu Hubble'a na Astronocach część 1

Kosmos Pat Udomprasert

2011-10-05T13:14:00.005+02:00

Są seanse, które potrafią urzec swoją pomysłowością i prostotą. Jednym z nich jest Tour of WWTTour stworzony przez Pat Udomprasert, dyrektora projektu WWTA. Jest on krótkim, interaktywnym przewodnikiem przy pomocy którego można dotrzeć do paru interesujących miejsc w wirtualnym kosmosie przy okazji oswajając się z programem. Pozwoliłem go sobie przetłumaczyć lekko miejscami modyfikując treść. Polską wersję można pobrać [2,5MB] klikając tutaj. Poniżej przyszło mi do głowy parę luźnych pomysłów związanych ze znajdującymi się tam lokalizacjami:

Układ Słoneczny: przepis na wykonanie najprostszego modelu pokazującego odległości planet od Słońca w Układzie Słonecznym znajduje się w tekście Układ Słoneczny dwoma paskami opisany.
Droga Mleczna: badaniu naszej Galaktyki poświęcony jest jeden ze społecznościowych projektów naukowych o którym wspomniałem w tekście "Na tropie tajemniczych baniek w Drodze Mlecznej" ...
Ziemia: po najwyższych szczytach poszczególnych kontynentów oraz niektórych wulkanach oprowadzi nas Peter Turcan. A może warto pooglądać Ziemię nocą? Ciekawy seans na ten temat uruchomimy klikając tutaj.
Gwiezdny Żłobek: możemy pokusić się o wykonanie zdjęcia tej mgławicy przy pomocy teleskopów Mikroobserwatorium. Instrukcję jak to zrobić znajdziemy na EuHou. Przewodnik po gwiezdnym żłobku jest też na Hubblesite. Warto też pokusić się o odnalezienie jej na jesiennym lub zimowym niebie. Wystarczy Galileoskop lub Spica oraz przewodnik Pawła Maksyma.
Orion w 3-D: w Miesiącu z Orionem Dorota umieściła prezentację poświęconą tej pięknej konstelacji. Orion jest również bohaterem Globe at Night. Jak obserwować Oriona opisano w Małych Cudach.
Gromada galaktyk w 3-D: jest opisana również na APOD'zie. A jak wygląda w 2D? Ano tak - przy okazji mamy szansę sprawdzić czy działa sieciowy klient WWT.
Powierzchnia Marsa: co można z nią zrobić opisałem całkiem nieźle przy okazji mojej wizyty w Hewelianum. Na Hubblesite prezentacja poświęcona Czerwonej Planecie jest tu.
Śmierć gwiazdy: po raz pierwszy zagościła na naszym blogu w listopadzie 2009 roku, przy okazji Życia i śmierci gwiazd Franka Gregorio. Można pokusić się o wykonanie jej zdjęcia przy pomocy Mikroobserwatorium. Przewodnik po tej mgławicy znajdziemy na stronie Hubblesite.

Na dzisiaj wszystko. Pisząc powyższy tekst starałem się umieścić w nim linki do materiałów mogących służyć do tworzenia scenariuszy seansów WWT. O to, gdzie znaleźć tego typu materiały zapytano mnie ostatnio. Być może taki wykaz choć trochę wystarczy za odpowiedź.

Frank Gregorio zaprasza

2011-10-04T00:29:00.000+02:00

Tak wygląda trailer, którym rozpoczyna swój kurs astronomii Frank Gregorio, amerykański nauczyciel pracujący w Osbourn Park High School:

Gregorio już nie raz gościł na tym blogu, głównie z racji jego świetnego pakietu edukacyjnego - "Podróży z Celestią". Ciekawostką, na którą zwróciłem uwagę w filmie jest fakt, że znajduje się w nim dwa ujęcia pochodzące z popularnych filmów SF, Avatara:

oraz Star Trek'a:

Nie ja jeden to zauważyłem. Na pytanie: "Why is Avatar in this???", odpowiedział: "The Search for life outside of Earth and for Extraterrestrial Intelligence (SETI) is actually a significant part of Astronomy. $Billions are spent on it every year with spacecraft sent to Mars and Titan looking for it, and radio telescopes around the world listening for it, so a brief scene asking the question of life on other worlds is most appropriate for mention in an Introduction to Astronomy.", mnie zaś przypomniało się podobne podejście obecne chociażby w hiszpańskim "Projecto Celestia". Jest to pewnego rodzaju novum, bowiem SF jest postrzegane często jako "odciągacz" od prawdziwej nauki i nie spotkałem się, by nawiązania do nich były umieszczane w jakichkolwiek programach zajęć z astronomii. Wystarczy chociażby popatrzeć na wątek Sci-Fi add-ons: Interest generaters or distractions sprzed pięciu lat znajdujący się na forum Celestii. Gregorio już wtedy nie miał wątpliwości: "Naturally, they are all referenced as fictional Hollywood spacecraft, but the kids LOVE to see them in space, and there is a bit of science one can learn from visiting them. " Jak widać na przykładzie powyższego filmu jego zdanie pozostało niezmienione. Rzecz jasna takich nawiązań do fantastyki nie jest dużo. Ponieważ Gregorio udostępnił materiały którymi się posługuje w sieci można zauważyć, że pojawiają się one raptem w jednym z dziesięciu modułów. Gregorio jest jednym z tych nauczycieli, którzy starają się najlepiej jak potrafią wykorzystywać programy komputerowe w swojej pracy dydaktycznej. Ulubionym jego narzędziem pracy jest Celestia, którą rozbudował oraz wyposażył w scenariusze zajęć i karty pracy tak aby stała się narzędziem w pełni dopasowanym do kursu, który prowadzi. Jak do tego doszło i jakie motywacje nim kierowały można przeczytać w wątku How do you use Celestia to educate people?. Nie tylko on dostrzega możliwości tkwiące w wirtualnych eksploracjach. W artykule Virtual Universe: Students Use Technology to Reach for the Stars, który znalazłem na Edutopii wypowiadają się lub są opisywani inni nauczyciele lub specjaliści związani z edukacją myślący podobnie:

Lisa Dettloff: Passion for Inquiry, seans WWT "Educator's Tour",
Frank Summers: biografia, artykuł oraz prezentacje "Visions of Orion: from Galileo to Hubble", seans WWT "Mgławica Oriona"
Roy R. Gould: Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics in Cambridge, projekt "From The Ground Up" (zestaw PDF-ów), post z filmem zawierającym jego wystąpieniem na konferencji TED, seans WWT zaprezentowany na tym wystąpieniu "TED", Mikroobserwatorium.
Mike Goodman: Imaginova, Starry Night.

Ponieważ zabrakło mi wśród nich kogoś od Orbitera, pozwoliłem sobie dorzucić jeszcze jednego starego znajomego:

Bruce Irving: Solar System Amgassadors, teksty o Orbiterze na jego blogu, podcast "Exploring Space with Your Computer" (oraz towarzyszący mu tekst na blogu).

Każdy z nich preferuje inne narzędzie, wszyscy oni jednak są zgodni co do tego, że użycie odpowiednio dobranych programów komputerowych jest najlepszym sposobem aby przyciągnąć uwagę pokolenia współczesnych dzieciaków: " Celestia is the absolute best way to stimulate kids today, and it gives them a universe not only to learn about but also to experience" - pozwoliłem sobie lekko sparafrazować cytat wypowiedzi Gregoria. A gdyby tak skompilować ich doświadczenia? Wydaje się, że do tego właśnie Gregorio swoim trailerem zaprasza;)

Vademecum WorldWide Telescope - cz.3

2011-10-01T22:06:00.004+02:00

Pora na dalszą część poradnika do programu WorldWide Telescope. Wcześniejsze wpisy dotyczyły - jak zaplanować swoją opowieść oraz opowiadając swoją historię. Ta dotyczyć będzie narzędzi jakie możemy wykorzystać przy tworzeniu własnego seansu.

Narzędzia WWT

Poeksperymentuj ze wszystkimi narzędziami WWT i dowiedz się co przy ich użyciu jest możliwe do osiągnięcia:

Użyj widoku nieba - skorzystaj z dolnego panelu a z listy rozwijalnej, wybierz SKY – obiekty, które zobaczysz możesz obracać, robić ich zbliżenia, oddalać się od nich etc.
wykorzystaj możliwość oglądania obrazów w różnych długościach fal (upewnij się, że wiesz co one wyjaśniają)
użyj Układu Słonecznego 3D - skorzystaj z dolnego panelu a z listy rozwijalnej, wybierz SolarSystem – który posłuży do modelowania ruchu planet, zaćmień słońca, tranzytów
podkreśl na pierwszym planie istotne cechy obrazu, a następnie pomniejsz obraz, aby pokazać jak zależne są od siebie pewne cechy danego obiektu
pobaw się animacjami do zilustrowania trudnych pojęć
spróbuj linkować slajdy między sobą w celu stworzenia prawdziwie interaktywnego seansu

Spędź trochę czasu na oglądaniu innych seansów (Tours) by poznać co czyni je atrakcyjnymi w odbiorze.

Czego nie robić:

Nie rozpraszaj widza zbyt dużą ilością fantazyjnych efektów.
Niech obraz na ekranie pojawia się i znika łagodnie, aby widz nie dostał oczopląsu. W tym celu ureguluj płynne przejścia między slajdami, wykorzystaj czas ekspozycji i ustawienia początkowa/końcowa pozycja kamery.

Małe wspomnienie lata

2011-10-01T18:53:00.002+02:00

Zdjęcie może nie wyszło ... ale ten uśmiech:) Są w życiu rzeczy bezcenne. Reszta jest bez znaczenia. Ot, taki mały przerywnik. Bo choć za oknem prawie lato, niestety już mamy jesień.

Wędrówka po Ziemi z Peterem Turcan'em

2011-09-27T00:44:00.001+02:00

Trochę szkoda, że ~~jedynym~~ zdjęciem Peter Turcan'a które udało mi się znaleźć jest widoczna po lewej stronie fotografia którą wyciąłem z WorldWide Telescope. Chociaż nie, jak widzę jest lepsze (choć starsze) zdjęcie znajdujące się pod opisem jednej z książek której współautorem jest Turcan. Tam też można znaleźć jego krótką biografię. Jest to bowiem postać bardzo ciekawa i jak się wydaje dość tajemnicza. Choć ciężko jest mi znaleźć teksty wskazujące wyraźnie na jego powiązania z WorldWide Telescope to właśnie on jest wymieniany jako jedna z osób zaangażowana w projekt umożliwiający integrację WWT z Galaktycznym ZOO. Przede wszystkim jednak jest autorem wielu z seansów wbudowanych w WWT. Wystarczy przejrzeć Planets by znaleźć jego seanse poświęcone Merkuremu, Wenus, Marsowi, asteroidom, Gazowym Olbrzymom, Io, Europie, Ganimedesowi i Kallisto. Jest również seans poświęcony fazom Księżyca. Rzecz jasna Peter Turcan nie pominął również Ziemi. Zdecydowaliśmy się przybliżyć dwie z jego prac.
Pierwszy z seansów nosi oryginalny tytuł Seven Summits. Został on przetłumaczony przez Dorotę, nagranie można zobaczyć poniżej:

Plik wwt będący podstawą do powyższego nagrania można pobrać z MediaFire klikając tutaj (2,85MB).
Z drugim z seansów było nieco trudniej. Nie zawierał on napisów, lecz głównie narrację poświęconą zjawiskom wulkanicznym na Ziemi. Choć zrozumiała, ze względu na terminologię nie odważyłem się jej tłumaczyć. Ograniczyłem do wklejenia tekstów zawierających krótkie, pochodzące z Wikipedii opisy pokazanych w seansie miejsc:

Plik będący podstawą do nagrania znajduje się tutaj (5,69MB). Ciężko nam podać przykładowe tematy seansów poświęconych Ziemi gdyż ... potencjalnych możliwości jest zbyt wiele:) Zamiast tego proponujemy może parę linków umożliwiających zawężenie wyboru:
Korona Ziemi: hasło z Wikipedii poświęcone najwyższym szczytom Ziemi. Warto zwrócić uwagę, że Turcan posługuje się tzw. Listą Messnera. A gdyby tak posłużyć się Listą Baas'a? Albo wzbogacić seans o informacje o zdobywcach poszczególnych szczytów?
Earth Observatory: serwis zawierający zdjęcia Ziemi wykonane z Kosmosu. Jedno z nich przypomniało nam, że od wczoraj mamy jesień;) Pozostałe podzielone są na kategorie tematyczne: Zdjęcie dnia, Zagrożenia naturalne, Atmosfera, Ląd, Życie, Oceany, Śnieg i lód, Ludzka obecność, Teledetekcja. Warto również odwiedzić sekcję Follow the Earth Observatory. Znajdziemy tam do pobrania pliki kml przeznaczone zasadniczo do GoogleEarth. Warto sprawdzić, czy da się je również otworzyć przy pomocy WWT, a jeśli nawet nie to sposób w jaki są one wyświetlane w GoogleEarth też może podsunąć pomysł na jakiś seans.
Wulkanizm: nie wiem czemu, ale to właśnie ta strona najbardziej spodobała mi się zanim poddałem się z tłumaczeniem narracji Turcana towarzyszącej Wulkanicznej Ziemi.
Wulkany Ziemi: przegląd niektórych z wulkanów znajdujący się na Interklasie
Ziemia z nieba: serwis poświęcony słynnej wystawie Yann Arthus-Bertrand'a. Zdjęcia z niej można w całości obejrzeć na stronie autora. Część z nich w dużym formacie znajdziemy tutaj, niektóre z polskimi opisami znajdują się tu. Rzecz jasna, każde publiczne ich wykorzystanie wymaga zgody autora.
Ambasadorzy WorldWide Telescope: zapraszamy na EuHou:)

Malowanie Kosmosu przy pomocy WorldWide Telescope

2011-09-22T11:58:00.000+02:00

Poniższy film jest przykładem tego, jak można wykorzystać WorldWide Telescope w kontekście zajęć plastycznych:

Plan takich zajęć może wyglądać tak:

1. Na początku przygotowujemy seans WWT poświęcony obiektom, które dzieci będą rysować.
2. Przygotowujemy również zestaw zdjęć, które będą inspiracją do zajęć.

3. Przeprowadzamy zajęcia, rozpoczynając je od prezentacji przygotowanego wcześniej seansu oraz krótkiego omówienia pokazanych w nim obiektów. Poniżej przypomnę album z zajęć, które miały w Muzeum Górnośląskim 12 lutego 2011:

4. Wykonane prace skanujemy lub fotografujemy, następnie wprowadzamy je do przygotowanego wcześniej seansu.
5. Seans nagrywamy programem do przechwytywania ekranu.
6. Nagranie publikujemy na YouTube, seans natomiast umieszczamy na którymś z darmowych serwerów. Ten, który był podstawą do nagrania rozpoczynającego ten tekst można pobrać (35MB) klikając w ten link.
7. Linki prowadzące do nagrania oraz seansu udostępniamy dzieciom, które brały udział w zajęciach.
Najważniejsze w tym wszystkim, naszym zdaniem, jest możliwość uzyskania efektu synergii oraz nadanie nowego kontekstu wykonanym przez dzieci pracom. Po przetworzeniu ich na formę cyfrową stają się one czymś trwałym zaś przeniesienie ich w wirtualny kosmos generowany przez WWTeleskop pozwala nadać im nowy, atrakcyjny i oddziałujący na wyobraźnię kontekst. Sądzimy, że może to ułatwić tworzenie mentalnych map Kosmosu rozumianego nie jako domena wyłącznie nauk ścisłych, lecz jako źródło najrozmaitszych inspiracji. Wydaje nam się również, że prostota użycia WWT może zachęcić dzieci do późniejszych własnych poszukiwań. Niestety, nie mieliśmy możliwość sprawdzenia tego w praktyce. Wymagałoby to częstszych zajęć oraz zastosowania odpowiednio dobranych procedur ewaluacyjnych dzięki którym można by sprawdzić na ile takie zajęcia rozwijają wyobraźnię oraz zwiększają motywację do zainteresowania się naukami przyrodniczymi.